Demolition 23 - Demolition 23 (1994)

Opgenomen destijds in 'de Power Station studio' en geproduceerd door Little Steven.
Zeer interessante periode, album en band.
Frontman van deze band was Michael Monroe, die zich omringde met muzikanten van zodanige keuze dat in '94 enkele Hanoi Rocks leden op het podium stonden, aangevuld met gitarist Jay Hening. De band begon een hoopvolle start maar is door allerlei pech nooit goed van de grond gekomen.
Er staan verschillende (volledige) liveconcerten van Demolition 23 op YouTube.
Monroe heeft op dit album de voor zijn doen meest politieke teksten geschreven.
Songs als Nothin's Alright, Hammersmith Palais en I Wanna Be Loved worden heden ten dage overigens nog steeds live door hem vertolkt, met zijn huidige band
Ken dit album niet - de drie genoemde songs natuurlijk wel - en ben er naar op zoek, het is een zeldzaam album. Critici hebben het album overigens destijds de hemel in geprezen.
Sterrenwaardering en recensie volgt dus t.z.t.

"Jay Hening shot and killed himself in Va., on April 18, 1997. It sucks how all the genuine talents and good souls, die so young, while all the genocidal old spooks, generals, C.E.O.’s, and murderous, oligarch scumbags live on and on. Which is, of course, the topic of the Demolition 23 classic, “Scum Lives On”.. "

Meer info.

Met dank aan freddze, die dit album heeft toegevoegd destijds.

Heb wat dingen gehoord van Hanoi Rocks. Dat spreekt mij niet direct zeer aan. Dit project dan weer wel. Demolition 23 klinkt meer als protopunk in de stijl van 70's bands als de New York Dolls en de Stooges vermengd met wat glamrock en 80's hardrock. Staan ook aardig wat (goed gebrachte) covers op van bekend punkmateriaal.

Prima plaatje. Little Steven heeft wel meer leuke dingen geproduceerd. Fijn ook dat hij op die projecten in zekere zin de vrije hand had. Veel schrijfwerk leverde hij af, waaronder op dit plaatje. Zeker is in ieder geval dat hij alhier veel inspiratie heeft opgedaan voor zijn latere Born Again Savage uit 1999. Ook zo'n vrij stevige rechttoe-rechtaan hardrockplaat met veel 70's invloeden.

Enige mindere is het ietwat holle productiegeluid. Stukken beter dan zijn eigen mid-tot eind jaren 80 producties (zeer gedateerd met matige synths), maar nog steeds ver verwijderd van het organische 'live-geluid' dat hij op bijvoorbeeld The River (Bruce Springsteen) voor elkaar toverde, of het volle bombastische blazer geweld op Southside Johnny's Better Days, of bijvoorbeeld het organische Motown soulgeluid op zijn eigen Men Without Women. Desalniettemin een hele waardige worp.

Dit is eigenlijk een echt onderschatte plaat. Denk idd aan MC5, NY Dolls, Stooges garagerock met wat glam er in. Ik begrijp de lage score niet. Moest dit ipv in 1994 in 78 zijn uitgekomen was het een must in elke lijst.