In Nederland zullen weinig mensen echt zitten te wachten op Silverback Gorilla. Sheek Louch is typisch zo’n rapper die in Amerika een behoorlijke staat van dienst heeft, maar over de grens geen voet aan de grond weet te krijgen. Als lid van het trio Lox, dat verantwoordelijk was voor de succesvolle albums Money, Power & Respect (1998) en We Are The Streets (2000), wist hij een plekje in de Amerikaanse hiphopscène te veroveren, maar groeide hij niet uit tot een echte ster zoals zijn kameraad en groepsgenoot Jadakiss dat wel deed. Sheek’s soloalbums Walk Witt Me (2003) en After Taxes (2005) waren geen commerciële hoogvliegers maar verkochten in de States samen toch zo’n honderdvijftigduizend exemplaren.
Dat aantal is eigenlijk wat te groot voor een undergroundrapper, maar te klein voor een populaire commerciële artiest. Dat brengt ons meteen bij de vraag: wat voor soort rapper is Sheek Louch? Het is van alles een beetje en Silverback Gorilla is dan ook geen eenzijdig album geworden. Good Love is een ouderwetse feelgoodtrack over de liefde, die met een opgewekte pianoriedel en wat vrolijke belletjes als begeleiding best wat charme heeft. Dit staat in flink contrast met Think We Got A Problem, een onvervalste banger. Kletterende drums, een chopped & screwed refrein en tekstueel getrommel op de eigen borst kenmerken dit nummer, dat het moet hebben van de gastoptredens van The Game en met name Bun B (“The streets is like the MBA, I love this game”). Muziek die valt in deze categorie, kort samengevat als stoere zelfverheerlijking, komt veelvuldig langs op Silverback Gorilla.
En dan zijn er ook nog de eerlijke en tamelijk basale hiphoptracks, waar Sheek het meest tot zijn recht komt. 2 Turntables & A Mic is, zoals de titel al zegt, behoorlijk rechttoe rechtaan; krachtige opschepraps en een eenvoudige instrumentatie die het moet hebben van het harde slagwerk; dit is Sheek Louch op zijn best.
Gelukkig is Silverback Gorilla tekstueel niet alleen maar Sheek Louch die zichzelf de hemel in prijst. Neem Mic Check, het hoogtepunt van het album. Op een melancholische pianobeat van de onbekende Vinny Idol vertelt Louch op een opvallend eerlijke en slimme manier over de hiphopwereld. Enkele quotes die dit illustreren zijn: “Yo, cars, fashion, jewellery, drippin’//What colour you wearin’, what drink you sippin’//It’s a new generation of hiphop//Now it’s more money involved, so it’s hippop” en “I know well that I can sell more with Usher on the hook//Instead I made something to do a jook, look” Eenvoudig, maar scherp. Op dit nummer snoert Sheek met de regel “And they say that rap is the devil’s play//But it was cool when them boys made walk this way” criticasters ook nog eens kwiek de mond. Een nummer van een verrassend hoog niveau.
Nog zo’n simpele en effectieve track is Don’t Be Them. Hier raadt Louch aan je niet te gedragen als 50 Cent, Lil’ Wayne of wie-dan-ook, maar gewoon als jezelf. Helaas is niet alles inhoudelijk zo doelgericht als deze voorbeelden. Zoals gezegd staat het merendeel van Silverback Gorilla in het teken van zelfreclame en dat begint op den duur lichtelijk te vervelen. Het album bevat net wat te veel nietszeggende tracks die de middelmaat nauwelijks ontstijgen. Daardoor wordt het een wat lange zit. Sheek Louch is daarnaast zeker een kundige rapper, maar hij is helaas niet zo goed als hij zelf vindt. Hij is tot weinig uitzonderlijks in staat, maar gebruikt zijn beperkingen als een wapen. Door zijn eenvoud komt hij over als een ouderwetse rapper die het moet hebben van zijn ambitie, zonder veel poespas om de muziek heen.
Productioneel is Silverback Gorilla redelijk gevarieerd, maar niet vooruitstrevend. Het zijn oerdegelijke, veelal pakkende en enthousiaste beats die leunen op prominente synthesizers, harde bassen en fiere pianotonen.
Dit is een van de redenen waarom het album in positieve zin verrast. Silverback Gorilla heeft weliswaar een paar luisterbeurten nodig voordat het overtuigend klinkt en Sheek Louch heeft geen feilloze reputatie, maar er staat gewoon behoorlijk wat leuk materiaal op de plaat.
Silverback Gorilla is dus duidelijk beter dan verwacht. Wie op een innovatief meesterwerk rekent, komt van een koude kermis thuis, maar wie denkt dat Sheek Louch niks meer is dan een inhoudsloze b-rapper, moet zijn mening allicht herzien. De verwachtingen voor het aankomende album van Lox (Live, Suffer, Celebrate) zijn weer wat opgeschroefd.
Bron:
Hiphopleeft