Arno - Covers Cocktail (2008)

Ik wist niet dat hij al in de reguliere handel was, ik heb hem bij Humo door iets meer voor mijn weekblad te betalen;
In elk geval een prima verzamelaar van de allerbeste covers die Belgisch topartiest Arno Hintjens op magistrale manier zijn eigen stempel meegeeft!

leuke nummers,maar ja 3/4 heb ik al. Lijkt me dat de verkoopcijfers ook niet boven de 5 a 6000 uitkomen....

Je moet het wel aangeven, de covers van Arno worden Arno-nummers. Het album is niet nieuw natuurlijk, maar een verzameling van covers die Arno al eens gebracht heeft. Ik ben niet altijd zo'n fan van Arno. Het is maar bij enkele nummers dat hij zich compleet geeft, voor de rest lijkt hij wel een pak te zagen. Misschien lukt het enkel bij nummers die hem liggen. Een nummer als Les filles du bord de mer is echt iets voor hem. Helaas loopt het mis bij het Brel-nummer Voir un ami pleurer dat meer als een dronken zanger klinkt dan als iemand met de tristesse van Brel. Dat dronken-zanger-geluid heeft hij wel meer en maakt van sommige nummers iets genants. Wisselend album dus. Het mag dan wel de stempel van Arno hebben en goed gecoverd, het geeft nog niet allemaal goeie nummers.

Arno Hintjes, leerde hem kennen in de jaren 80 als boegbeeld van TC Matic. Een eigenzinnige band in het new wave genre. In die tijd kwam, hoe vreemd het ook klinkt de belangstelling voor Jacques Brel naar boven. Bij een hommage waren onder andere Marc Almond (Soft Cell), Gavin Friday (Virgin Prunes) en ook Arno van de partij.
Ik heb later nog wel wat cd's gekocht van Arno, zowel in het Engels als in het Frans.
Dit cover album vond ik voor 2 euro bij een Franse tweedehandszaak (Easy Cash) en ik vind het best prettig om naar te luisteren.
Arno maakt inderdaad van iedere cover een Arno nummer door zijn unieke, ruwe en dragende stem, maar daar is niks mis mee. De gastvocalisten zijn ook prima gekozen.
De differentiatie van de nummers is natuurlijk enorm. Startend met een bekend nummer van Melanie, dan van Dick Annegarn (Ubu, wat in Nederland niet bekend is), een nummer van de Rolling Stones, Abba, Nina Simone, Queen, Rufus Thomas, Jacques Brel, Serge Gainsbourg (gezongen door Jane Birkin), Captain Beefheart, een blues klassieker van Newbern, Nino Ferrer, David Bowie (bekend door Mott The Hoople), nogmaals Nina Simone, the Beatles, Georges Moustaki, Arno zelf met Beverly Jo Scott, Duke Ellington, Claude Nougaro, Kinks.
Wat moet je met zo'n opsomming ??? Zitten er ergens bepaalde overeenkomsten tussen. In ieder geval laat het wel zien dat Arno veelzijdig is. Nog meer dan bij de Engelse artiesten, zie je bij de Franse artiesten dat dit bijna allemaal zeer eigengereide artiesten zijn, die moeilijk te plaatsen zijn. Jacques Brel natuurlijk als eerste, maar ik vind het geweldig dat er ook een nummer van de Nederlandse (franse) chansonnier Dick Annegarn bij zit. Zo'n unieke zanger ! En dan een nummer van Serge Gainsbourg, provocateur pur sang, de in Nederland onbekende Nino Ferrer met een zeer bijzondere discografie, Claude Bougaro met zijn wat meer jazz achtige nuziek en Georges Moustaki. Op Serge Gainsbourg en Claude Nougaro na zijn het wel Franse artiesten maar met hun wortels in andere landen (België , Nederland, Italië, Griekenland).
Bij de Engelse artiesten natuurlijk veel hele bekende (Beatles, Rolling Stones, Queen, David Bowie, Abba), maar gelukkig ook wat onbekendere.
Ik was erg bekend naar Elisa, samen met Jane Birkin. Zij heeft op een live plaat een prachtige arabisch oosterse uitvoering, daar kan deze niet aan tippen, hoewel het een prima uitvoering is.
Al met al vind ik het een prima cover plaat, afwisselend en ook dat het aan de ene kant Engels, maar aan de andere kant Frans is, maakt het nog leuker. En ook de verschillende stijlen, pop, rock, folk, blues, chanson, jazz zorgen er voor dat je blijft luisteren.

Arno, hij wordt met node gemist