Steve Jolliffe - Journey's Out of the Body (1982)

Het idee achter dit album is erg bizar te noemen, want het ontstond nadat Steve Jolliffe het gevoel kreeg dat hij zijn eigen lichaam aan het verlaten was. Hierdoor kwam hij in een andere werklijkheid, waarover hij in zijn dagboek schreef. Daarop is dit album gebaseerd. Daarop is ook de vormgeving van dit album aangepast. Jolliffe maakte dit album niet alleen, want hij werd bijgestaan door de gitaristen Rich Brunton en Tony Duhig. Steve Jolliffe is mede bekend door het album Cyclone van Tangerine Dream.

Met een fraai klassiek klinkende piano begint Second Reality, wat later komt daar fluit bij waardoor er een sprookjesachtige sfeer ontstaat. Wat later is er een gebed te horen, waarna de muziek wat zweverigs krijgt. of het lijkt dat zwaartekracht niet meer bestaat. Aan het einde van deze track zijn er klanken te horen die aan ijle lucht doen denken. Tot dat daar de klassieke piano bijkomt, waarna het geheel wegebt. Met geluiden die uit een harp lijken te komen begint Middle Dream State. Even lijkt er niets te bestaan, daarna zijn even experimentele klanken te horen, waarna een soort jazzy muziek volgt op een vreemd ritme. Dat ritme valt ineens weg en wat overblijft had niet mistaan op het album Phaedra van Tangerine Dream. Heerlijke kosmische klanken. Af en toe wat vreemde klanken of een ontstemde gitaar, maar het is vooral zweven tussen het hier en nu. Zodra daar fluit bijkomt wordt dit nog eens versterkt. Later is er ook nog een saxofoon te horen wat het helemaal bijzonder maakt. Aan het einde van deze track lijkt de geest zomaar in het niet te verdwijnen.

Dark Lady begint met rustige piano en saxofoon, het roept daarmee een beeld op of het vroeg in de morgen is in een oosters land. De dauwdruppels glinsteren wat in de zon terwijl de mist langzaam wegtrekt. Later is daar een stem te horen die voor mijn gevoel een gebed uitspreekt. Die oosterse sfeer wordt mooi doorgetroken op Experiencing Flight and Returning to the Body. Ook hier is het voor mijn gevoel vroeg in de morgen en is er vrij uitzicht tot aan de horizon. Even is daat het geluid te horen van de wind en fraai ruimtelijk spel op de fluit. Later zijn er geluiden te horen de me wat aan een cardogram doen denken of het hart langzaam maar zeker weer gaat kloppen. Een mensenleven gaat verder naar een bizare ervaring.

En daarmee komt op een mooie manier een einde aan dit bijzondere album van Steve Jolliffe, wat volgens mij echt bedeold is om na te luisteren, want tijdens het schrijven van dit bericht had ik moeite mijn concentratie op zowel de tekst als de muziek te hebben. Een prima album om met de ogen dicht te beleven en de ervaring te voelen die Steve Jolliffe geestelijk heeft gehad.