Steve Jolliffe - Poland (2006)

Net als zijn ex-werkgever, Tangerine Dream, bezocht ook Steve Jolliffe Polen. Op 11 september 2004 gaf hij een concert tijdens Jelenia Góra viering een internationaal straattheaterfestival. De stad Jelenia Góra was oorspronkelijk Duits.

Al bij het bekijken van de informatie valt op hoe eenvoudig Steve Jolliffe achter zijn piano zit. Geen schoenen aan en verder niet al te veel poes pas. Na wat applaus klinken klassieke piano tonen door de kamer. Wel is het jammer dat het even lijk of iemand en klap op de microfoon geeft wat voor een storend geluid zorgt. Maar wat dan volgt doet wat denken aan de electronische muziek wat midden jaren zeventig van de vorige eeuw werd gemaakt. Kosmische geluiden vullen de kamer tot er later gitaar is te horen. Die wordt bespeeld vanaf een tape door Edgar Froese en is in 1967 opgenomen. Het verdere stuk blijft in kosmische sferen gehuld en had zo midden jaren zeventig van de vorige gemaakt kunnen zijn. Een heerlijk stuk muziek dus om even helemaal los te komen van het aardse. In het midden iets wat doet denken dat het leven weer begint na de winter. Daarnaast is mooi fluitspel te horen van Steve Jolliffe. Een heel stuk rustiger dan op Cyclone dat vreemde album van Tangerine Dream. Na verloop van tijd komt er meer spanning in het stuk, waardoor het lijkt of alles echt opnieuw tot leven komt. Iets waar je volgens mij echt live erbij had moeten zijn om de ware spanning te voelen, iets wat me stereo niet kan bieden. Aan het einde zijn nog wat vrolijke natuur geluiden te horen en is het kleine half uur letterlijk voorbij gevlogen voordat ik er erg in had. Waarna een verdient applaus klinkt.

In een soort kosmisch nachtclub sfeertje begint Meadow Run, maar al snel is daar een Oosters getint opzwepend geheel wat me aan de bolero doet denken. Later is er nog iets te horen wat zo uit de soundtrack van de film Jaws had kunnen komen. Kortom; er gebeurd het nodige. En zodra de dwarsfluit erbij komt is het beeld compleet. Na al deze "drukte" volgt nog een haast klassiek einde, waarbij van alles door het hoofd flitst. Het is haast niet voor te stellen dat iemand zoiets in zijn eentje kan maken en live kan uitvoeren.

Met Oosterse percusie begint Komarno, het doet mij althans ergens in China belanden. Een mooi rustpunt na de vorige track dus. Langzaam wordt ik hierna een betovernde wereld ingetrokken waarin veel oosterse wijsheid is te horen. Na ongeveer zes minuten lijkt het wel of ik uit een diepe slaap kom en als ik uit het raam kijk zie ik vele mensen vrolijk in de weer zijn. Heel apart. Na verloop van tijd is daar opnieuw een sfeer verandering in het stuk. Het doet me vreemd genoeg denken aan een lopende band in het klooster. Ik denk dat dit toe te schrijven aan stem die te horen waarbij ik aan non moet denken. Wat daarna volgt is wat experimenteel te noemen en roept een gevoel op van door de tijd te reizen. Als er tegen het einde de dwarsfluit bijkomt wordt de sfeef haast broeierig alsof een vulkan op uitbarsten staat. Hierna volgt een verdient applaus.

En daarmee komt een bijzonder eind aan een album waar ik met enige verbazing naar heb zitten luisteren, want het is haast niet voor te stellen dat iemand dit in zijn eentje live kan brengen. Erg jammer dus van die klap op de microfoon aan het begin wat me even deed schrikken, maar verder een heel behoorlijk live album van Steve Jolliffe.