Lee Ritenour - Wes Bound (1992)

Werkelijk een top cd van deze master of strings. Lee's interpretaties van nummers van Wes Montgomery. Erg fraai en origineel uitgevoerd zonder afbreuk te doen aan het origineel. En dat is knap.

Top album van deze gitaargigant. Zag hem afgelopen zaterdag in de Boerderij met meastr Dave Grusin (80) en een supersterke (jong) ritmesectie een optreden geven dat klonk als een klok.
Jeetje man deze gitarist had natuurlijk (ook) op North Sea moeten spelen ( nu treden daar artiesten op die niks met Jazz van doen hebben). Ik heb al zijn albums en moeiteloos klimt deze maestro naar een enorm hoog niveau. Van dit album werden ook de nodige nummers gespeeld.

was ook in de Boerderij afgelopen zaterdag en het was puik, ik had alleen een stille hoop dat hij ook het prachtige Harlequin album zou aanstippen aangezien DG er bij was.

Waiting in vain is van Bob Marley en wordt gezongen door Maxi Priest. Dit is een vreemde eend in de bijt, want dit album is in feite een ode aan Wes Montgomery. De meeste liedjes zijn van zijn hand en Lee Ritenour vertolkt ze. Dat doet hij m.i. goed, hoewel ik heb geen vergelijkingsmateriaal, want de muziek van Montgomery (1923-1968) ken ik verder niet.