Glyn Lloyd-Jones - Ocean of Serenity (1993)

Glyn Lloyd-Jones is één van de minst bekende Britse EM-muzikanten, en toch schijnt hij binnen een bepaald circuit een ongelofelijke cult-status te hebben. Het spreekt elkaar nogal tegen, echter is het wel zo en heeft hij op synth-gebied een aantal mooie albums uitgepoept. Sinds kort heeft hij na 15!!! jaar stilte daar overigens eentje aan toegevoegd.
Deze Ocean of Serenity is zijn 4de album en het moet gezegd dat het een mooi melodieus synth-album is.
Zijn stijl kenmerkt zich door mooie gedragen thema's die langzaam opgebouwd worden en zich daarna van tijd tot tijd herhalen, maar dan wel op een gegeven moment ontspruiten in prachtige secties, waarin vooral ruimte is voor mooie solo's en effectieve ritmische passages.
Het gehele album klinkt behoorlijk laid-back en relaxed, wat een kenmerk is voor Glyn's werk. Hij weet dynamiek en ingetogenheid op een knappe en boeiende manier te verweven, wat zorgt voor een redelijk unieke sound.
Het titelnummer weet dat meteen duidelijk te maken, en met ruim een kwartier is het tegelijk de meest opvallende track. Vooral het gedragen hoofdthema die zich in de eerste 7 minuten laat horen, klinkt erg goed.
De overige nummers zijn ook zeer redelijk, maar halen het niet bij het titelnummer. Daarentegen is Hymn, vanwege de aanstekelijke melodie, nog wel een vermelding waard, ook doordat het t.o.v. de rest nét even anders klinkt.

Dit album is een degelijk en mooi melodieus, maar toch net geen spetterend album. Glyn Lloyd-Jones heeft zich dan ook vooral bewezen met zijn albums Ri (zijn beste) en Icesteps, die worden beschouwd als onvervalste cult-klassiekers in het melodieuze Electronic Music-genre.