The Human Beast - Volume One (1970)

Acht jaar nadat platenlabel Decca een groepje uit Liverpool afwees (wisten zij veel dat The Beatles verschrikkelijk populair zouden worden), lieten ze een Schots drietal hun ‘Volume One’ opnemen in Londen. Waarom ze Brian Epstein negeerden en David McNiven van Bread Love And Dreams wél geloofden, zult u nooit weten - het feit blijft dat McNiven, die toen al twee albums bij Decca had uitgebracht, The Human Beast een kans kon geven.

Kort gezegd is het resultaat daarvan (7 tracks) een versmelting van de psychrock van Jefferson Airplane met de tekstuele snuisterijen van het vroege Black Sabbath, uitgezonderd het overvloedige gebruik van een organ. Opener ‘Mystic Man’ bewijst dat meteen: onheilspellende lyrics, een heavy baslijn, tempowisselingen en het ‘wah wah’-pedaal zo ver mogelijk ingedrukt. Het krijgt een tamelijk metalige sfeer, maar het blijft altijd beweeglijk en psychedelisch-duister, getuige ‘Reality Presented As An Alternative’ of ‘Brush With the Midnight Butterfly’. “What do you see? asks she” zingt men in track 2, een beetje luguber in combinatie met de surrealistische hoes.

Psych dus (weest u gerust), hypnotiserend en krachtig genoeg echter niet. De nummers van Volume One geven niet de indruk nauwsluitend te zijn. Gemakkelijkheidshalve kunt u dat toeschrijven aan The Human Beast zelf, omdat de groep amper een jaar heeft bestaan en waarschijnlijk niet erg goed op elkaar was ingespeeld. De ietwat bedenkelijke vocale capaciteiten of het duistere sfeertje dat op de rand van protserigheid balanceert, neemt u er graag bij, maar dat ‘Maybe Someday’ het enige nummer is dat écht met een snoeiharde en heerlijk opgebouwde gitaarpartij kan uitpakken, is veelzeggend.

Sunbeam Records heeft dit album enkele jaren geleden heruitgebracht. Goed voor het collectieve geheugen, vooral omwille van het fijne boekje dat daarbij gaat. Op de bovenste plank zal Volume One echter nooit komen. Verdienstelijk zeker, psychedelisch, dansbaar, zonder al te veel uitspattingen van talent.

Weinig toe te voegen aan de bespreking van Dwangbuis. Maybe someday vind ik nog steeds een heerlijk nummer.