Gene Chandler - The Duke of Earl (1962)

Rond die periode werd er karrenvrachten prachtige soul vanuit de VS geproduceerd (Sam Cooke, Ben E. King & Drifters, James Brown, Ray Charles, Solomon Burke, Jerry Butler ...) waaronder ook door Gene Chandler.
"Duke of Earl" is een absolute soulklassieker, de overige nummers zijn ook prachtig, pure en onversneden soul.

Gene Chandler kon ik alleen van zijn disco-werk uit de jaren 70.
Bij Radio 5 Nostalgia hoorde ik Duke of Earl regelmatig voorbijkomen.
Het nummer is een ideale kandidaat voor het radio-item Mama Appelsap.

Prachtige, Sam Cooke-achtige soul. En wat een fantastiche heldere stem heeft deze man.
Sam Cooke fans kunnen deze plaat blind aanschaffen. Luisteren, zou ik zeggen.

Heb dit album eigenlijk al een tijdje staan, maar nooit bijzonder aandachtig beluisterd. Daar is het nu tijd voor aangezien dit uitgeroepen is tot 'Soulalbum van de week'.
Wat je mag verwachten van Gene Chandler is een kraakheldere stem, onversneden soul en een volle sound. Alle nummers zijn van een behoorlijk hoog niveau, maar de titeltrack is toch wel het prijsnummer.

The Duke of Earl is een heel mooi nummer. Het is niet echt het soort soul waar ik van hou, maar dat neemt niet weg dat ik Gene's stem erg weet te waarderen.

Mooie stem, aardige liedjes, kortom een vermakelijke plaat.

Ideaal voor een rustige ochtend, een ruime voldoende dus.

Een mooie plaat. Inderdaad lekker voor een rustige ochtend, behalve het titelnummer. Die springt er echt uit.

Ik vind het album een beetje saai. De muzikale ondersteuning is soms karig en wat aan de zachte kant. Gene's stem is wel erg goed. Het titelnummer is en blijft een classic (leuk gesampled door Cypress Hill). De uptempo nummers (Turn On Your Love Light en Kissin In The Kitchen) zijn een welkome afwisseling. Niet dat de nummers op zich zo fantastisch zijn, maar ik vind het een beetje een inkak-album. Erg zonde, want Gene heeft echt een uitstekende stem. Wat mogelijk ook meespeelt, is dat ik een aantal nummers in een uitvoering door een ander ken. De versie van Gene klinkt daardoor nog oubolliger of minder sterk dan bijvoorbeeld Sam Cooke's versie van Lonely Island. Eigenlijk best vreemd, want er zit inderdaad wel wat overlap in hun stemklank.

De vraag bij dit opvallende album is of het wel een album van Gene Chandler is en niet van de soulgroep The Dukays. Chandler maakte ook wel deel uit van die groep, dus zover zit het niet van elkaar af. Maar zo werd de titeltrack gereleased als een Chander-solo-single terwijl het toch echt een Dukays song is. Maar buiten dat is het gewoon een album van hoge kwaliteit vol met onversneden soul.
1. Duke of Earl – Sterk en erg sfeervol nummer
2. Stand by Me – hij waagt zich ook aan deze klassieker
3. Festival of Love – heel rustige song
4. Daddy’s Home – het is duidelijk wie er thuis is. Rustig nummer
5. I Woke up Crying – haalt op dit nummer toch wel veel uit zijn stem
6. Turn on Your Love Light – een klein feestje in één van de vele versies van dit nummer
7. Nite Owl – licht swingend nummer
8. I’ll Follow You – blaast lekker weg
9. Big Lie – soms wat vervelend hoog gezongen
10. Kissin’ in the Kitchen – een beetje rock ’n roll erbij
11. So Many Ways – wil een soort van romantisch swingen. Maar of dat lukt?
12. Lonely Island – kort en ontspannen slot

(bron: Opus de Soul)

Wat een fijne zanger, maar een beetje saaie nummers. Weinig swingende soul om het anders te formuleren.
Zo is voor mij Kissin' in the Kitchen een prettig nummer, net als de afsluiter.
Maar desondanls 3,5* voor deze nummer 17 in de 100 Greatest Albums of 1962. Dat is toch een eervolle plaats,