Candice Monique & The Optics - In My Soul (2010)

Het is misschien een beetje raar om te zeggen, maar de artiestennaam vind ik in ieder geval al erg leuk. Het zegt natuurlijk niks over de muziek, maar het is wel een leuke bijkomstigheid. Dan schets ik ook maar meteen beeld hoe ik aan deze artiest ben gekomen. Eens zag ik een leuk live-filmpje van hun op Youtube. Dat funkte erg lekker en zat uitstekend in elkaar. Maar in de studio kan dit natuurlijk anders zijn.

Het album opent met het meer dan relaxte ‘In My Soul’. Goed laizy gezongen en een lekker drum. De hoge noten van Candice zijn wel iets te zeikerig gezongen. Houdt het laag en dan klinkt het erg sterk. Echt funky is het niet. De rauwe randjes lijken er in de studio wel een beetje vanaf te zijn gehaald. Dat horen we ook terug in ‘For All Time’. Dit nummer klinkt een beetje a-like de albumopener. Met groot verschil dat dit gewoon teveel voortkabbelt en te weinig weet te boeien.
Het funkgehalte lijkt bij de derde song (Mama Don’t Know) een stuk meer aanwezig. Het basloopje klinkt in ieder geval moddervet en Candice doet aan spoken word. Toch overtuigd het niet helemaal. Het klinkt mij teveel als “Been There, Done That”. Maar dit is wel het lekkerste nummer dat ik nochtans gehoord heb. En de funkyness blijft er lekker in met ‘Feel the Vibe’. En moet ik eerlijk toegeven: “Eindelijk voel ik de vibe!”. Ik kan jullie alvast verklappen dat dit het beste nummer van het album is.
‘Soul Dance’ heet de volgende song en op zich kan je er inderdaad wel op dansen, zij het dat van je verveling en eentonigheid niet zo goed meer weet wat je moet doen. Jammer, zit best wat in dit nummer, maar het komt het niet uit. En datzelfde verhaal gaat eigenlijk op voor het megatrage, slijmerige en gaap-oproepende ‘My Child’. Dit noem ik een skiptrack.
En als ik dan net de gaap heb kunnen onderdrukken bij het vorige nummer dan lukt het echt niet meer bij ‘Shave My Head’. De inspiratie is hier echt heel ver te zoeken. En zo skippen we snel door het album heen. Alhoewel; ‘Crazy Crazy Thing’ weet wel weer mijn aandacht erbij te houden. Het tempo gaat omhoog en dat lijkt bij Candice en haar Optics hand in hand te gaan met kwaliteit van de nummers. Een gegeven dat bewezen wordt door ‘Hypothetical’. De latinvibe is nog wel leuk gedaan, maar dit is wederom traag en ongeïnspireerd. Nummer past ook niet echt in de sfeer van de rest van de plaat.
‘Revolution’ gooit het tempo weer wat omhoog. Probleem hier is alleen dat Candice hier probeert te rappen. En nu mag ik hopelijk toch zeggen dat dit niet haar sterkste punt is. Evenals het stukje spoken word. Was één keer wel leuk (Mama Don’t Know) maar is weleens beter gedaan.
En dan komen we alweer bij de afsluiter. ‘Wish I Was a Bass’ heeft de vetste basslijn van het album. Moddervet misschien wel. Dus dat is wel een lekkere afsluiter

Dit keer geen pareltje gevonden dus. Te vaak klinkt het album als een herhaling van zetten die andere al vele malen beter hebben gedaan en op de slow-songs overtuigd de zang van Candice totaal niet. Dan komt ze te zeikerig en ongeïnspireerd over. Daar waar het tempo omhoog gaat komen The Optics ook meer tot leven en krijgen de nummers meer inhoud. Toch zijn er veel te weinig hoogtepunten. Aan ‘Feel the Vibe’ en ‘Mama Don’t Know’ lijk je al snel genoeg te hebben.

Mwah, dit album bevalt me best goed eerlijk gezegd. Ik verwachtte vooraf eigenlijk rauwe funk net als label-maten Randa & The Soul Kingdom, maar dit is gewoon een heerlijke laidback soul/funk plaat. Oké, de nummers lijken naar mijn idee soms iets te veel op elkaar, de instrumentatie is niet super, en ook de stem van Candice Monique zal geen potten breken. Toch heeft een album als deze wel z’n charme. Lekker album voor op de achtergrond, vooral vanwege het redelijk bescheiden karakter dat deze plaat heeft. In ieder geval een prima album als je wilt luisteren naar de ietwat ingetogen funk.