Sed Non Satiata - Le Ciel de Notre Enfance (2005)

En wederom een uitstekend screamo-plaatje uit Frankrijk. Inmiddels out of print zie ik helaas op de website. Maar gratis te downloaden van hun site.
Spirit Fuel is echt heerlijk. Geniaal einde waarin op postrock-achtige wijze de intensiteit wordt opgevoerd. Beetje vreemde conclusie als je bedenkt dat ik veel van zulke postrock maar zozo vind. Maar een pluimpje voor deze.

4*. Net geen 4,5 * omdat in het laatste nummer op bedenkelijke manier wordt gezongen, tja, zingen moeten ze helemaal niet aan beginnen. Verderop in het nummer ben ik het trouwens gelukkig alweer vergeten.

De Franse screamo-scene is ééntje om te volgen. Kenmerkend is dat ze eigenlijk stevige post-hardcore/post-rock brengen met screams als zang. Sed Non Satiata (die hun naam hebben gehaald van een gedicht van Baudelaire) vormt hierop geen uitzondering, en ze passen dan ook in het straatje van Daïtro en Aussitôt Mort.

Muzikaal is Lie Ciel de Notre Enfance een fijne, zij het donkere sfeerplaat die dankzij de vocalen diep geworteld blijft in de emo, met een ambitieuze mix van invloeden erin verwerkt. Sed Non Satiata legt de nadruk op helder gitaarspel met veel delay en dissonante distortion passages. Geen gerag op powerakkoorden, en dat is een aangename zaak.

Opener 'Moi le Premier' is een passende blauwdruk van de muziek van Sed Non Satiata. Met mooi gitaargetokkel bouwen ze spanning op om dan de screams alles te laten openbreken, terwijl de gitaar dissonante riffs spuwt. De screams van de zanger zijn intens en passend bij de muziek. Ze zijn wel wat eentonig, zowel qua ritme, tempo als qua intensiteit.

Een pluimpje voor de productie op dit album trouwens. Kurkdroog met een ruw randje, wederom perfect passend bij de beklemmende muziek. Zoals de knerpende intro van 'Spirit Fuel' - die wat doet denken aan de gierende mathrock van Slint - het soort intro waarvan je oren op een aangename manier gaan tuiten. Dit soort brutale aanslagen worden vlot afgewisseld met de rustigere passages, waar de twee gitaren leuk samenspelen met elkaar en met de ritmesectie. Drums en bas zijn adequaat ingespeeld, maar missen misschien wel wat originaliteit om zich echt te onderscheiden.

Halfweg het album staat dan het zwaargewicht, het dik zeven minuten durende 'En Attendant L'Aube'. Volledig instrumentaal is dit dus eigenlijk geniale post-rock, een slepende opbouw met belletjes die na een kleine vijf minuten volledig tot explosie komt met scheurend gitaarwerk. Een heel album met dit soort nummers zou al snel vervelen, maar als tussendoortje kan dit echt wel tellen. Wat me opvalt is hun gebruik van vreemde gitaareffecten als achtergrondgeluid op de kalme stukken. Verzorgde sfeerschepping, die zeker bijdraagt aan de gehele atmosfeer van het nummer.

'Hypocrisie des Sentiments' is dan het korste nummer van de cd, vrij straightforward met wederom erg leuke gitaarriffs. Kort en intens, en het meest neigend naar standaard screamo.

Als afsluiter doet 'Urgent D'attendre' zeker niet onder voor de rest. Na een rustige opbouw met gewone vocalen gaat het nummer over in een vrij chaotisch middenstuk met ritmewisselingen en chaos alom. Onder impuls van de drum wordt dan weer het tempo even gedrukt en opgebouwd naar de ultieme finale. Hier is de gitaarriff bijna post-metal te noemen, om te eindigen met een zwaar laatste akkoord. De toevoeging van cleane zang vind ik op zich een pluspunt. Alleen is deze een beetje ondermaats, hoewel het ook niet zo slecht is dat het stoort.

Le Ciel De Notre Enfance is waarschijnlijk mijn favoriete Europese screamo plaat. Als ze erin slagen om qua zang nog wat meer dynamiek te introduceren, kunnen ze zeker een echte klassieker afleveren. Eerder dit jaar brachten ze een nieuwe LP uit (die voorlopig nog niet op de site staat), benieuwd hoe die klinkt!