Howard Shore - Crash (1997)

Shore en Cronenberg zijn als een siamese tweeling; ze kunnen niet zonder elkaar. Shore benadert zijn scores regelmatig op een psychologisch effect. Niet verwonderlijk dat Crash ook iets onbegrijpelijk met je doet, je wordt erin gesleurd en geeft je een onbeschrijvelijk gevoel (of geen gevoel, in positieve zin). Zijn kille Crash score is niet anders. Met een metalen karakter met vervormde geluiden en nagalmende geluiden elektronica wat de koudheid en rauwheid van de karakters weergeeft. De elektrische gitaar is luider te horen als de geilheid op auto crashes van een karakter tot een soort hoogtepunt komt: 'Mansfield Crash'. De sexuele sfeer wordt veelal weergegeven door het geluid van ingetogen fluit en klarinet.De metalen elementen zijn zo mooi in contrast met de violen, die de meer menselijke kant verkennen. Maar toch weten beiden de rauwheid te schetsen, de gruwelijk donkere sfeer, met hoe vreemd het ook klinkt orgasmische geluiden en gevoel bij het luisteren. Hetzelfde brengt Shore teweeg bij bijvoorbeeld Existenz.Complex en zo uitzonderlijk in geluid . 5 sterren

Mooie uitleg Neo, ben het, alhoewel iets minder positief, helemaal met je eens. Prachtige, sfeervolle score - en dat terwijl ik de film niet heb gezien. Ook echt nog een stuk beter dan Existenz.

Ruim een jaar later ben ik toch wel tot de conclusie gekomen dat dit de beste Shore is die ik ken Gaat nooit vervelen

Kan het ook niet beter verwoorden dan Neo hierboven. IJselijk kil, klam, 'metallic' en futuristisch... Wat een verschil met de intieme, desolate pianotonen van Cronenberg's Spider (en toch ook al zo meeslepend, op zijn eigen manier,) of de chaotische jazz van Naked Lunch.

Voor mij verreweg het mooiste werk van Shore (en van Cronenberg ook trouwens).