Jimmy Lewis - Totally Involved (1974)

Jimmy Lewis, geboren in Itta Bena, Missippi, maar wel opgegroeid in Los Angeles, Californië, is een fantastische soulzanger die om onbekende redenen nooit de top heeft bereikt. Aan zijn goede, vocale kwaliteiten of zijn talent voor het schrijven van teksten (hij schreef alle teksten zelf), zal het niet hebben gelegen. Het spoor van Lewis’ carrière gaat terug tot aan het begin van de jaren ’60, want hij maakte van 1963 tot 1965 zelfs deel uit van The Drifters. In de tien jaar tussen zijn functie als groepslid en het verschijnen van deze lp, hield hij zich voornamelijk bezig met het schrijven van nummers voor anderen. Ray Charles was zo onder de indruk van Lewis, dat Lewis een heel album voor Ray Charles bij elkaar pende. Dat werd Doing His Thing uit 1969. Zelf nam Lewis soms sporadisch wel eens een 45’je op, waaronder een duet met Charles, maar het leidde nooit tot het gehoopte succes. Onterecht, uiteraard.

Uiteindelijk kwam Lewis terecht bij de firma van Michael Theves, GRC Enterprises (Hotlanta viel daar ook onder). Lewis vertelde ooit in een interview dat hij Theves beschouwde als een keurige en eerlijke man, en hem vertrouwde als een vriend. Maar Thevis? Die bleek een soort van gangster te zijn en werd gearessteerd wegens onder meer fraude, afpersing en zelfs mishandeling. Voor zover bekend zat hij tenminste tot aan de halverwege jaren ’90 achter de tralies! En Lewis? Die kwam niet verder dan één (geflopt) album bij Hotlanta, voordat hij zich - wederom - ging richten op het schrijven van teksten voor anderen (onder meer voor de fantastische southern soulzanger, Z.Z. Hill, ook zeer de moeite waard!).

Terug naar Lewis. Z'n album Totally Involved zou zo in het zuiden kunnen zijn opgenomen, maar niets is minder waar; het album werd opgenomen in Los Angeles. Hoewel het ene nummer beter dan het andere is, zijn de songteksten altijd raak! Van het repertoire dat hierop te vinden is, zijn het vooral de drie traditionele southern soul ballads die heel mooi afkleuren tegen de overige. It Ain’t What’s on the Woman [ één van m'n all-time-favorites ], Help Me Understand You en How Long Is A Heartache Supposed to Last verdienden het om hits te worden, en ook de diepere groove van That Won’t Stop Me From Loving You á la Norman Whitfield-stijl is top notch! De (vier) andere liedjes laten ook zeker een mooie indruk van Lewis’ werk achter, maar zijn met wat ze te bieden hebben iets, en met de nadruk op iets minder representatief. Ondanks dat gegeven houd je een prachtige plaat over, van een zanger die veel meer in huis had dan dat het publiek hem uiteindelijk bood. Schandalig, en bovenal erg jammer.

Ik wordt een beetje triest van zoveel oppervlakkigheid. Het lijkt wel of mannen en vrouwen in zijn teksten zich enkel aan een verwerpelijke vorm van de menselijke geneuchten teniet doen, dat het spel tussen de twee seksen gespeeld wordt puur op basis van uiterlijke schijn. Zelfs zijn omgeslagen tegenspreken zet dat alleen maar in de verf. Helaas blijft het niet alleen bij de teksten, ook zang en muziek worden gestript van elke vorm van diepgang. Muzikale toevoegingen als blazers en backing vocals lijken hier te vaak een nutteloze rol te spelen, terwijl Jimmy Lewis met zijn aangename stem moeite lijkt te hebben om ook daadwerkelijk door te zingen, zoals deze muziek betaamt. Maar het meest trieste aan zoveel oppervlakkigheid is dat ik mezelf er op betrap mee te wiegen op de maat en me al eens mee aan een refrein waag. Aan de basis, uitgekleed van zijn aankleding, liggen gewoon aanstekelijke nummers. Dat maakt dat Totally Involved toch goed genietbaar blijft en prima wegluistert. Maar omwille van de invulling blijft het daar ook bij.

Grappig dat onze meningen zo uiteen lopen. “Oppervlakkig(heid)” is zo’n beetje wel één van de laatste woorden die ik voor dit album zou gebruiken, al begrijp ik aan de hand van je verklaring wel waarom je tot die mening komt. Ik vind juist dat de teksten getuigen van soul in z’n meest pure vorm, en dan vooral de ballads, én daarbij worden ze in een southern soul-jasje (verreweg m’n favoriete vertakking van het genre). Voor mij toch wel een top-album hoor. Ik maak er vier sterren van!

Zijn mooiste nummer staat overigens op een verzamelaar met de gelijknamige titel: Still Wanna Be Black. Dat nummer doet me een beetje denken aan Cooke's A Change Is Gonna Come, al vind ik het nummer van Lewis nog leuker, maar die mening zal niemand met mij delen; dat weet ik wel zeker.

In het topic haalde je Joe Tex erbij en die vergelijking vond ik al ver gezocht, laat staan dat Lewis een nummer zou gemaakt hebben dat beter is dan A Change Is Gonna Come. Maar goed, ik zal het eens beluisteren...

edit: interessanter dan deze nummers, maar... it's been done, en beter ook.

Mwa, de associatie met Joe Tex vind ik niet zo vreemd eigenlijk, maar ja, ik ben dan ook degene die de opmerking plaatste hè!? It Ain't What's on a Woman doet mij - los van de tekst inhoudelijk dan - op momenten denken aan Joe's Buying a Book... om maar eens willekeurig een voorbeeld te noemen.

Ach ja, elke soulzanger heeft wel zo'n nummer waar het wat de spoken word kant uitgaat en nadien losbarst. Ik doelde vooral op een niveauverschil tussen beide artiesten. Joe Tex heeft in mijn ogen de betere stem, de betere begeleiding en de betere nummers. Maar dar kan ik dus enkel baseren op deze 8 Lewis-songs.

Jimmy Lewis kende ik helemaal niet. Vooral het eerste nummer vind ik heel goed. Er zit veel overgave in en het timbre van Jimmy's stem raakt me wel. De andere nummers vind ik minder.

Er is niks mis met dit aanstekelijk album. Misschien had het wat scherpere randjes kunnen hebben, maar ik hou persoonlijk wel meer van het gepolijste. Een album vol aanstekelijke ritmes (vooral refreintjes), een goede zanger -want er is niks mis met JImmy's stem en deliverance-, degelijke en leuke ondersteuning en een korte speelduur. Hoewel het geen vernieuwend of baanbrekend album is, zullen de meeste liefhebbers van het genre dit album met plezier luisteren. Met It Ain't What's on the Woman begint het album op z'n sterkst. Ook Is That Any Way to Treat a Lady vind ik een erg prettig nummer; compleet met het koortje dames op de achtergrond. Uptempo of downtempo maakt Lewis niet zoveel uit. Hij zet zijn stem op verschillende wijzen in, waardoor verveling of eentonigheid geen kans krijgt. Het album krijgt van mij een dikke 3,5* en gaat zelfs richting 4*.

Dit album heeft toch groeimarge. Wat mij betreft gaat ie ondertussen naar de 4 toe.