The Sword - Gods of the Earth (2008)

Hij is gelekt, en ik vind hem wat minder dan hun eerste album. Maar dat maakt het er allemaal niet minder lekker om. Goed CDtje weer!

Wat een geweldige plaat !!
k had deze gekocht in de Us voor USD 13,- wat duur he NOT...

Stoner rock all the way baby!!!!!!

Deze zal ik binnenkort weer eens luisteren, in mijn herrinnering was hij iets minder als zijn voorganger.

Album wordt een beetje eentonig en is lang niet zo sterk als hun debuut. Ik heb trouwens tien nummers op de cd staan, nummer tien heet The Black River.

Een matig Metal Album van de Week is dit. Stonermetal met episch gethematiseerde songteksten is wat deze jongens ons te bieden hebben. De vergelijking met Black Sabbath is nogal eens gelegd.
Ik wist niet zo wat ik moest verwachten, maar uiteindelijk vind ik dit allemaal wat saai en eentonig.

De productie is het eerste wat ik hieraan zou veranderen, het klinkt allemaal vrij dof. Ook de zanger houdt bepaald niet over wat mij betreft, daar zit ontzettend weinig power en variatie in. Soms zijn bepaalde riffs geslaagd weliswaar, maar in het geheel kan dit me niet grijpen.

Het intro vind ik behoorlijk goed en dan vervalt de band in vlakke midtempo rock/metal nummers. De afsluiter is volledig instrumentaal, maar kan me ook niet bekoren. Onvoldoende.

Er zou nog een elfde track moeten op staan, zonder titel weliswaar.
Japanse bonustracks:
12. Sea of Spears [4:46]
13. To Take the Black (live) [4:39]
14. He's Waiting (The Sonics cover) [1:55]
Australische bonustracks
12. Nasty Dogs (ZZ Top cover) [2:27]
13. The White Sea (live)

Best een aardige plaat om eens te beluisteren, maar om te zeggen dat ik er intens van heb genoten, zou een leugen zijn. Gewoon lekkere stoner, vrij standaard met af en toe eens een echt vette riff. Ik ben iets milder dan Jasper, want de afsluiter vind ik wel degelijk erg de moeite.

3 sterren

Waar de meeste stoneralbums me al snel gaan vervelen wegens te weinig variatie, blijft dit Metal Album van de Week me vermaken. Waarschijnlijk omdat de heren goed hebben gekeken bij de voorgangers uit de jaren '70 hoe je een goed nummer moet schrijven.
Het album is sterk over de hele linie, en ik mis een echte uitschieter (ook al is het laatste nummer wel erg sterk). Ik denk dat dit nog regelmatig voorbij gaat komen in huize wizard.

4.0*

Een vermakelijk album hebben deze vier heren uit de Verenigde Staten bezorgd en aanzienlijk luisterplezier. Onbekend en onbemind waren ze in Villa Spamalot tot deze, hun tweede blijkbaar, en ik ga de rest ook eens beluisteren.

Stoner Rock? Stoner Metal? Ik hoor een Black Sabbath met een versnelling hoger en een zanger waaraan je eerst moet wennen, maar het geluid tovert een glimlach op het gezicht. The Sundering is een instrumentaal intro, The White Sea is tevens instrumentaal. Schijnbaar een beetje rommelig maar schijn bedriegt, zeker als het tempo omhooggaat. Daar hou ik wel van: het moet vooruitgaan met liefst veel twingitaarwerk en strak samenspel. Het tempo varieert heel weinig op dit album. Kalmere stukken zijn er ook: het begin van en een akoestische riff in To the Black, welke ik het knapste nummer vind. Het titelloze elfde nummer is folkachtige korte akoestische herneming van de gitaarriff in het nummer To the Black en de bonustracks heb ik niet op mijn versie dus daarover kan ik geen oordeel vellen. Een dikke drie kwartier muziek vind ik veelal voldoende.

Toch een kanttekening: waarom moet ik voortdurend aan Mastodon of Baroness denken? Is het omdat het gitaargeluid veel gelijkenissen vertoont? Is het omdat het stemgeluid ook een aantal gelijkenissen vertoont? Of is het omdat dit ook oer- en oerdegelijk is? Dit krijgt mijn bekende en welverdiende vier.

Een erg lekker album van deze band. In het begin had ik eigenlijk totaal andere muziek verwacht, meer in de stijl van AC/DC, maar dat bleek dus totaal anders te zijn. De riffs doen inderdaad erg denken aan Black Sabbath, sommige lijken gewoon geleend te zijn van de meesters zelf, maar dat is eigenlijk helemaal niet erg. De band brengt het op een goede manier. Ik vind alleen de zang wat minder, een beetje te iel.

De zanger lijkt zo uit een nwobhm bandje uit 1981 te zijn geteleporteerd, grappig.

Leuk album, wel wat minder dan de eerste.