Kim Lukas - With a K (2000)

All I Really Want is natuurlijk het bekendste nummer van deze meid. Een zeer aanstekelijk & lekker nummer, de gelijkenis met Eiffel 65 is treffend

Lukas met een K. Zo is het maar net. En ik had het singletje

Kee dan! "Had", dus je hebt 'm weggedaan, na tig keer ernaar geluisterd te hebben?

Geen idee. Het is niet echt muziek die ik nog veel luister. Hij slingert ongetwijfeld ergens in het ouderlijk huis.

Het jaren '90 gevoel druipt er van af als ik dit album beluister. Het nummer 'All I really want' was altijd wel een aardig liedje dat zelfs nu nog niet eens zo slecht klinkt. De rest van het album is helaas niet van hetzelfde niveau. De nummers zijn niet echt memorable, dat viel ook te zien aan de tweede single 'Let it be the night' die over het algemeen flopte en de meeste hitlijsten niet wist te behalen.

Desondanks heb ik albums gehoord die veel slechter waren in z'n soort, maar toch is 't een vergeetbare CD. Deze zangeres uit Italië, maar geboren en opgegroeid in Londen, bleek een echte eendagsvlieg te zijn, iets dat ik volkomen begrijp ik als ik het album beluister.

Een wereld van verschil als je dit album vergelijkt met 'Who needs guitars anyway' van Alice Deejay, een tevens een dance/pop album uit Nederland dat in hetzelfde jaar verscheen...

Dit jaar in een bak aangetroffen van ' 6 voor weinig', en ik ben daar best gelukkig mee. All I Really Want is het kinderliedje waar ik al jaren onweerstaanbaar toe aangetrokken werd. Voor mij geen excuses van jeugdsentiment, en zelfs mijn kinderen vonden het destijds niet leuk; dit is iets van mijzelf. Ik ken eigenlijk niemand van wie ik weet dat-ie dit waardeert en met de reputatie van deze soort muziek berust ik dan maar in het gegeven dat ik op dit punt kennelijk niet wil deugen.
Voor wie dit niet kent: dit zat destijds in het verlengde van hit 'I'm Blue van Eiffel 65. Voor mij zal het het Italiaanse zijn wat me er in aanspreekt. Ofzoiets: soms weet je het ook gewoon niet. Verder staat dit stampvol te verwachten niemendalletjes, die toch af en toe even dezelfde aantrekking hebben, zoals het wat sentimentele Lonely. Voor mij staat het boven de kinderpop die het voor velen zal zijn. En zelfs Kim's presentatie heeft een lichtvoetigheid die me wel bevalt met haar lijspreuk "Fate is Great" ( bij de 'Thank You's ' ). Geen monumentaal werk, maar ik houd hier wel van. Ik heb m zonet weer eens helemaal gedraaid.