De jaren ’80 waren eigenlijk verloren jaren voor de soul- zangers en zangeressen van de jaren ’60 en ’70. De soul was allang niet meer hot, en wilde je als artiest toch een beetje hip blijven en/of je hoofd boven water houden in de snel veranderende wereld van muziek, dan moest je met de tijd meegaan. Jerry Butler’s stem klinkt nog altijd even mooi als voorheen, maar de muziek, wat een mix van pop, soul en disco is, klinkt wel erg gelikt. Oftewel: een typisch jaren ’80 ‘soul’album. Helaas voor Jerry, werd dit album een enorme flop. Niet geheel terecht overigens, want de nummers zijn zo slecht nog niet maar individueel missen ze alle potentie om te groeien (en dus ook het album). Daarnaast kan ik me goed voorstellen dat het album ten tijde van de release al hopeloos gedateerd klonk, vanwege de matige, tamelijk eenvoudige productie. Dan druipt die gedateerde sound er nu al helemaal vanaf natuurlijk.