Tribute to Dead Can Dance (2004)

Van het Griekse Black Lotus Records komt 11 mei deze op papier schitterende dubbel-CD, het Dead Can Dance-tribute album The Lotus Eaters (genoemd naar de allerlaatste song van deze band).

Bijdragen zijn er van bands en acts uit de donkere wereld van de metal en de sfeermuziek (dark wave, neo-folk, dark ambient). De bekendsten hiervan zijn Ulver, The Gathering (met als enige een niet-exclusieve song, de cover In Power We Entrust The Love Advocated uit 1997), Anathema, Faith and The Muse, Trail of Tears, Jarboe (ex-Swans) en Black Tape for a Blue Girl.

Verder doen mee het Italiaanse gothic-ensemble Monumentum, neo-folkbands Ataraxia en Amber Asylum en dark wave-act Arcana.

Over de songkeuze kan ik tevreden zijn. Een aantal van de sterkere en bekendere songs zijn verkozen, maar men heeft ook niet geschroomd om wat obscuurdere songs te coveren, zoals Bylar, een song die op geen enkel officieel album staat (behalve op de DCD Box 1981-1998), en zoals The Protagonist, een van de allerbeste songs van Dead Can Dance ooit!

Verder wagen twee acts zich aan Cantara, wat een interessante vergelijking kan gaan opleveren, en eveneens twee aan Summoning of The Muse. Ook Rakim en de schitterende songs Avatar en Mesmerism (beiden van Spleen and Ideal) zullen te horen zijn.

Ergens ben ik wel opgelucht dat niemand zich gewaagd heeft aan The Host of Seraphim, trouwens. Hoef ik me daar in ieder geval niet aan te storen, als die cover wat minder uitvalt.

De CD schijnt niet makkelijk te verkrijgen te zijn, maar ik heb hem al besteld, dus ik zie hem graag tegemoet binnenkort.

Echt een hele leuke cd met als hoogtepunten anathema, the gathering en ulver. 4*

Mooi verpakte tribute cd waarop klinkende namen als Anathema, Gathering, Jarboe (ex-Swans) en een waslijst aan, voor mij minder bekende, darkwave acts zich wagen aan de majestueuze songs van Dead Can Dance.

Het probleem op de cd is eigenlijk dat het respect van de bands voor Dead Can dance zo groot lijkt te zijn dat vrijwel niemand zich waagt aan een eigenwijze interpretatie van de songs. Dat is jammer omdat je dan, ondanks de respectvolle uitvoeringen, toch vooral naar bands aan t luisteren bent die de songs naspelen. Ik ben bij beluistering dan ook geen enkele uitvoering tegengekomen die het origineel evenaart, laat staan een dimensie meegeeft. Desondaks goed uit te zitten, maar dat kan ook bijna niet anders met zulk materiaal.

Een alleraardigste cd zou ik het zelf noemen.

Ulver en The Gathering behoren tot de hoogtepunten, maar de beste vertolking voor mij is denk ik die van Antimatter (Black Sun).
Een van de weinige songs die niet zomaar klakkeloos is overgenomen of niet zo bijzonder is gecoverd, maar waarin de vertolker echt iets eigens van een DCD-song weet te maken. Klinkt misschien wel beter als de song van DCD zelf, iets dreigender en donkerder in ieder geval.

Verder staan er aardige en soms iets minder bijzondere covers op. Al met al een leuk initiatief. En ik ga maar eens achter Antimatter aan.