Power Quest - Master of Illusion (2008)

Heerlijke harde power sympho. Muziekaal van hoog nivo. Zit vol met tempowisselingen en breaks. Zang is iets minder maar niet onaardig, de muziek maakt alles meer dan goed.

na een tijdje word je moe van alle corny refreintjes maar een paar lekkere songs staan hier zeker tussen. ook hebben deze lui zich ontwikkeld in hun stijl wat ik als een pluspunt zie. van een beetje standaard melo-powermetal zijn ze meer industrial gaan spelen.

Nou, zeker geen industrial. Eigenlijk een mengelmoes van melodische hardrock, progmetal en powermetal met veel nadruk op keyboards. Vol met verrassingen, zoals Ricardo het over tempowisselingen en breaks heeft. Toch draait het om hooks en goede refreinen. De teksten zijn ook werkelijk heerlijk kinderachtig en cheesy.

Een briljante koerswijziging, na de rechttoe rechtaan-powermetal die deze band hiervoor maakte. Het album hierna zijn ze jammer genoeg niet verdergegaan op deze koers.

Je hebt gelijk gekregen, Jasper. Dit album is qua sound veel meer 'mijn ding' dan het vorige werk. Er zit meer crunch in de gitaren, alles is zwaarder, lager en de productie klinkt dieper. De toetsen zijn ook minder blij en komen nu agressiever eruit bij sommige nummers als het titelnummer of 'I Don't Believe in Friends Forever'. Dat het nog steeds Power Quest is waar we naar luisteren is duidelijk wanneer 'Kings of Eternity' of 'Save the World' langs komt, maar ook die, en vooral laatstgenoemde, zijn de moeite waard. Genoemde tempowisselingen en breaks voegen inderdaad veel toe en met name het openingstrio is ijzersterk. Bonustrack 'Reckoning Day' is een cover van Megadeth, en ook een uitstekende daarbij.

Als ze hierna weer op de oude toer gaan, dan zal ik Blood Alliance links laten liggen. Deze plaat blijf ik echter nog regelmatig draaien. Soundsgewijs een beetje de Reckoning Night van Power Quest Toch gek dat dit dezelfde lineup is die Magic Never Dies heeft opgenomen, want die steekt nogal schril af bij deze, ook qua songmateriaal.

Nondeju, wat een groeier van een plaat. De melodieën haken zich overal in mijn hersenen zodat ik ze vijf dagen na die plaat te hebben gehoord nog steeds in mijn hoofd heb, zonder ergernissen eraan verbonden. Steeds meer valt op hoe lekker de toetsensolo's hier zijn en hoe geweldig die Alessio Garavello toch kan zingen. Kom, ik doe er een halve ster bij.

Nu is de vraag: wie van ons gaat hem nomineren voor het Metal Album van de Week?

Bedoel jij trouwens niet Unia in plaats van Reckoning Night? Anders vat ik het even niet.

Eh, ja, Unia inderdaad En wat MAvdW betreft, aan jou de eer, jij was er eerst. Bovendien heb ik nog een aantal kandidaten liggen, dus deze overwegen wordt een nog lastigere keuze.

Jij kan zo lekker je kansen spreiden he?

Ik kijk wel, maar dit is een grote kanshebber. Het is van hoog niveau en origineel genoeg denk ik. Ik denk dat het best weleens een non-powermetallaar kan verrassen.

Na anderhalf jaar erop te zinspelen, is de nominatie voor Het Metal Album van de Week nu een feit.

Leuke enthousiaste power metaldinges. Ik houd van de gejaagde tempo's, de leuk aangeklede melodieën en de goede solo's. Wat ik ook aardig vind, is dat op dit album er kennelijk geen geld was om de boel eens lekker dicht te smeren. De zang lijkt enkelvoudig te zijn opgenomen, een incidenteel koortje daar gelaten. En ook de synthsporen zijn te overzien. Zouden meer bands moeten doen. Behalve Rhapsody Of Fire natuurlijk. Qua composities heeft het een wat hoog dertien-in-een-dozijn-gehalte. Maar ja, je kunt niet alles hebben. Het enthousiasme trekt me enigszins over de streep.