Johnny Mathis - Warm (1957)

Johnny heeft een prachtige stem, dat kan ik niet ontkennen. Hij zingt uiterst zuiver en beheerst, maar mede daardoor wordt het ook bijzonder saai om naar te luisteren. Het is ontzettend gladjes en lief. Johnny kleurt binnen alle lijntjes en blijft zo veilig mogelijk.

Het raakt me niet, het doet me erg weinig en na een aantal platen was ik het album eigenlijk al behoorlijk zat. Het is dat de man kan zingen dat ik het alsnog heb afgeluisterd, maar dit zal ik niet snel nogmaals draaien.

Eigenlijk ken ik Johnny Mathis' prachtige stem maar van een paar overbekende (kerst-)nummers en de hit die hij had met Deniece Williams.

Ben het grotendeels eens met Shaky hierboven maar het is ook wat kort door de bocht om dit te zeggen 62 jaar nadat het is uitgebracht.

Je moet het album ook plaatsen in het tijdsbeeld: het einde van de 50s zag het begin van grote sociale veranderingen in de VS met name in de verhoudingen tussen 'blank' en 'zwart'.

Eigenlijk breekt Johnny Mathis in op de 'blanke' crooner-markt van Bing Crosby en Frank Sinatra. Johnny klinkt hier als zijn bleke broeders en als je niet wist wie dit was en je zou dit voor het eerst hoorde dan kan je gemakkelijk denken dat dit een imitator van Bing of Frank is, zonder over diens huidkleur na te denken. Hij wordt bovendien begeleid door de Canadees Percy Faith en zijn orkest, die in deze periode heel productief en populair was. Hiermee vergroten de kansen van Johnny om 'nationwide' door te breken.

Eigenlijk doet Johnny hetzelfde als Elvis (die een paar jaar eerder zijn eerste single uitbracht). Een genre introduceren of overnemen die traditioneel populair was bij één deel van de bevolking maar genegeerd werd door een ander deel.

Het levert dan geen sprankelend album op in muzikale zin, maar op een ander vlak is het een vooruitstrevende doorbraak.

E-Clect-Eddy, ik begrijp je niet. Je stelt, Johnny doet het tegenovergestelde van Elvis (die by the way zijn eerste single al in July 1954! uitbracht en niet pas in 1956), waarna je volgens mij die bewering ontkracht door te stellen dat Johnny Mathis precies dat deed wat Elvis ook deed, namelijk een genre introduceren of overnemen die traditioneel populair was bij één deel van de bevolking maar genegeerd (een beetje een boude bewering) werd door een ander deel. Wat bedoel je precies?

Ja en nee. Ik ben het met je eens dat je bij het objectief bespreken van een werk, alles mee moet nemen; ook de tijdsplaatsing. Ik schreef echter enkel een subjectief bericht over hoe ik het album ervaar wanneer ik ernaar luister. Die twee dingen haal je onterecht door elkaar.

En sja.. 'kort door de bocht om te zeggen 62 jaar nadat het uit is gekomen' vind ik erg flauw. Dat is namelijk op zijn beurt erg kort door de bocht, wat 62 jaar geleden was ik er niet om hiernaar te luisteren, en zo blijven we in een vicieuze cirkel hangen, want dat kan jij dan weer flauw vinden

Laten we gewoon eindigen met wat we allebei al zeiden: het levert geen sprankelend album op in muzikale zin.

Ik heb het geprobeerd, maar hier kan ik echt niet naar luisteren. Eentonige stem en gladde, suikerzoete arrangementen. En dat kwam dan uit in de hoogtijdagen van de rock 'n' roll! Onbegrijpelijk.

Ik vind dit ook niet om aan te horen. Ik heb nog gezocht naar een lichtpuntje, maar helaas. Destijds heeft het album toch twee weken (of moet ik zeggen gelukkig niet meer dan 2 weken) in de UK album chart gestaan. Op 2 november 1958 kwam hij binnen op 6. Hoger is het album ook niet gekomen.
De 2,5 van Shaky is nog rijkelijk beloond. Ik houd het bij 2*.

Pff.. ja, dit was inderdaad een lange, oncomfortabele zit. Ik heb 2,5* gegeven omdat de man zuiverder dan zuiver zingt, maar de nummers worden zo slap gebracht dat het gewoon niet leuk is om naar te luisteren. Ik heb zojuist nog een paar nummers aangeklikt om te luisteren, maar nee; dit hoef ik niet nog eens te horen. Ik verlaag mijn stem naar 2*.