The Marshall Tucker Band - A New Life (1974)

Jaren zeventig + southern rock = gegarandeerde klasse!

Weer zo'n topplaat van deze southern rockers... Lekker lange nummers met rootsrock, bluesrock, countryrock wat folk etc.

In de klassieke bezettig opgenomen: Toy en Tommy Caldwell, Doug Gray, Jerry Eubanks, Paul RIddle en George McCorkle...

Paul Hornsby (de producer) doet de toetsenpartijen. Charlie Daniels speelt zijn fiddle op Blue Ridge Mountain en Jaimoe (van the Allman Brothers) speelt wat conga.

Alle songs zijn geschreven door Toy Caldwell.

Deze tweede plaat van MTB is dus weer echt een aanrader....

En met bijdragen van Charlie Daniels en Jaimoe van de Allman Brothers Band. Daar heeft de muziek soms ook wel wat van weg, al hoor je hier ook meer country en soul terugkeren. Fijne plaat, waanzinnig spel!

Hier waren de heren van the Marshall Tucker Band wel op hun hoogtepunt.

Het label Capricorn had wat goed verkopende bands in hun gelederen, dus het geld was er zeker. Daarom konden de bands echt goed aandacht aan hun platen schenken.

Toy schreef alle songs voor deze plaat, en als gasten werden Paul Hornsby (toetsen), Charlie Daniels (fiddle), Jaimoe (conga's) en een hoorn-sectie ingehuurd. Paul Hornsby produceerde de plaat ook en zorgde voor een ruimtelijk en warm geluid (echt dé perfecte producer voor dit soort muziek).

De band neemt (met name in de eerste twee nummers) flink de rust en komt met twee wat ingetogen, kalmere, avontuurlijke songs waar veel plek is voor interessante muzikale uitstapjes zoals jazz in Southern Woman, inclusief sax-solo van Jerry Eubanks.

De band kan als geen ander (samen met Allmans en Charlie Daniels) moeiteloos schakelen tussen blues, country, jazz, soul en rock.

De gitaarsound van Toy is ook ongeëvenaard, en hij kan zich echt meten aan een grootheid als Dickey Betts.

Een erg knappe plaat die je southern rock kan noemen, maar veel meer genres bestrijkt, zoals alleen was toegestaan in die heerlijke jaren zeventig. En als je me niet gelooft, zoek dan tenminste het heerlijke Southern Woman op, en laat je meevoeren.

Nog steeds maar 12 stemmen en twee berichten. Een onbekende en ondergewaardeerde plaat, naar mijn mening.

Ik ben (nog) geen band tegengekomen, die zo moeiteloos blues, country en jazz kan mengen. Alleen misschien Charlie Daniels Band, Allman Brothers Band en eventueel Bachman Turner Overdrive (op enkele songs).

Ben zojuist (wederom ) wakker gemaakt door Mssr Renard!
Ik heb dit album ook, naast het debuutalbum en een uitstekende verzamelaar. Ik was dit even helemaal kwijt, andere muziek staat op de agenda maar dat neemt niet weg dat ik hier op terug moet komen.
Volgens mij ben ik ooit begonnen met Long Hard Ride, ergens in 1978 dacht ik. Ik zat toen vooral ook in The Outlaws, een bandje wat ik nog wel eens draai. Long Harde Ride nooit gekocht, beetje spijt van..
Ga deze komende tijd nog eens horen en kom er op terug!

We schrijven 1974. Bedenk en passant we're getting older. De MTN bracht na hun debuut hun 2e lp uit A New Life. Nou zeg dat was en is me er eentje ja. Grote sprong voorwaarts na hun debuut. Songs met kop en staart maar ook met de nodige diepgang. Wat eigenlijk binnen southern rock onbekend was. Meestal de gitaren inpluggen en hoppa. Maar hier is zoveel meer. Van ingetogen en zelfs sferische passages naar vuurwerk met die gitaar. Luister eens naar You ain't fooling me en men begrijpe me. Nummer met diepgang plus spannend intermezzo ergens in het midden. Tempo valt weg en de sound zeer sferisch daar. Pracht nummer met fraaie spanningsboog. Een aantal wat langere songs alsde titeltrack, Southern Woman en You ain't fooling me.

Daar dan weer nummers als het schitterend gedreven Another Cruel Love met swingende blazers. Fly Eagle Fly dan zeer ingetogen met ik dacht Toy op zang. Mooie tekst ook. Kortom muziek puur in vorm. Geen knopjes en pro tools en autotune en en...nada hiervan. The real stuff ja. Mooie zeer mooie jaren waren dat waar ik gaarne terugkeer middels o.a. deze plaat. Those were the days. En the music

heb deze plaat gekocht in Antwerpen bij Dillewijns (is de naam goed geschreven?)
mijn favoriete nummer is nog altijd fly eagle fly ; dat nummer draaiden ze indertijd op radio AFN SHAPE,een zender van het Amerikaans leger .heb nadien alle lp's gekocht en ben afgehaakt bij hun TOGETHER FOREVER lp .

Van de hele grote groep Southern Rock-bands uit de jaren zeventig is The Marshall Tucker Band wel de meest dromerige. Net als bij alle andere Southern Rock-bands wilden de heren van Marshall Tucker Band helemaal geen southern rockband zijn, maar eerder een progressive (country-)rockband.

Maar de progressive rock die deze band maakt verschilt enorm met wat luisteraars gewend zijn, met al die britse bands. En toch houdt het wel steek, want de band verwerkt moeiteloos allerlei stijlen, hebben tempowisselingen, lange solo's en lange songs. Maar de band is wel wat meer jam-gericht, en dat zijn de blues- en jazzroots van de band.

Hoe dan ook, zijn die eerste paar platen zo ontzettend de moeite waard. Wat mij betreft omdat de band zo'n heerlijke melancholische sound hebben, en het luistert allemaal zo heerlijk weg.