The Marshall Tucker Band - Running Like the Wind (1979)

Lekkere rockplaat van deze southern/country rockers...

De plaat begint al goed met het melancholische en toch zeer melodieuze Running Like the Wind...
Piano, fluit, gitaar, slide, akoestische gitaar dragen bij aan mooie klankkleuren... met in het midden een duel tussen dwarsfluit en gitaar... Waanzinnig en ongeëvenaard...

Verder neigt deze plaat erger naar de soul. Veel gebruik van hoorns en slap-bass en wat mij betreft werkt het prima, want Doug Gray heeft er wel de stem voor...

Voor liefhebbers van Eagles t/m Allman Brothers....

De lekkere soulstem van Doug Gray is hier al de eerste slijtage aan het vertonen. Veel noten die hij niet kan aanhouden, en dan een wat irritante vibrato gebruikt. Maar toch klinkt het nog prima genoeg.

De muziek waar de band hiervoor kiest is een soort mix van cocktailfusion, disco en lichte boogie. Dat werkt op de titelsong die erg gave momenten heeft, maar op de rest van de plaat is het wel behelpen.

Hoe catchy het ook is, de song Last of the Singing Cowboys is toch wel een bescheiden dieptepunt in de carrière van de band. De volgende plaat Tenth gaat ook nog wel, daarna schuift de band steeds meer op naar easy listening-country en is voor mij de koek op.

Maar deze plaat, en dan met name de titelsong draai ik graag.