Millie Jackson - Rock 'n' Soul (1994)

Millie Jackson besloot om haar grenzen te verkennen door een aantal rock-georiënteerde nummers op te nemen in combinatie met de oude vertrouwde soul. Titel Rock ’N' Soul verraadde eigenlijk al wat de luisteraar kon verwachten. Hoewel het haar niet eens zo slecht afgaat, haar krachtige stemgeluid past vrijwel bij ieder genre, vallen de meeste van deze nummers niet te berekenen tot haar betere. Wellicht ligt de oorzaak in de sound van het album. Het jaar van de release kan wel 1994 zijn - dit klinkt eerder als die vreselijke jaren ’80 rock sound á la Bon Jovi of iets in zo een richting (luister in dit verband o.a. Somebody Shoulda Heard Me bijvoorbeeld), en ja, dat ontneemt bij mij zeker luisterplezier. Ondanks dat gegeven staan er een aantal mooie composities op, en dat zijn dat met name de nummers waar geen of anders nauwelijks rock in voorkomt (dat is ongeveer de helft van de liedjes op Rock ’N' Soul).

De drie hoogtepunten zijn ongeveer halverwege op de plaat te vinden. De ballads Don’t Walk Away en Whenever You Come Around kennen naast een mooie melodie ook bijzonder sterke zangpartijen van Jackson. Terwijl de vocalen bij - het gros van - de artiesten met de jaren flink afneemt, lijken de vocalen van Millie Jackson alleen nog maar beter te worden! Soms komt de rauwheid van haar stem mooi naar voren tijdens de uithalen die (hier en daar) gemaakt worden. Van de uptempo’s is vooral Nothing Lost, Nothing Won het best in staat om te laten horen dat haar latere werk er ook toe doet. Hele mooie tekst ook over 't beëindigen van een relatie. ”I saw you standing there / The moonlight in your hair / You sure look good to me / I came to realise what I saw in your eyes was only what I wanted to see.” De Latimore cover Let’s Straighten It Out klinkt minder geslaagd. Als je bijvoorbeeld de opname van R&B-zangeres Monica van twee jaar later uit 1996 erbij pakt, hoor je goed hoe mooi hij toentertijd had kunnen klinken.

Hoewel het niveau van haar jaren ’70 albums niet wordt gehaald, is het album vooralsnog beter dan een aantal van haar bijdragen die ze in de jaren ’80 leverde. Voor fans een leuk project waaruit bleek dat ze het nog steeds in zich had om wat moois te leveren. Het is even door de sound heen bijten en wennen aan het rock genre dat ze omarmde, maar 't is zeker geen slechte poging van Millie Jackson.