Philip Bailey - Chinese Wall (1984)

wat is het titelnummer toch een wereldplaat,ook de resst van dit album mag er wezen,en het duet met phil collins blijft ook steengoed,kortom een 5

Ik ken niet het hele album, maar "Children of the Ghetto" vind ik een erg sterk nummer!

Iedereen kent hem alleen maar van dat duet met Phil, maar deze man heeft echt een prachtige stem! Getuige zijn single Walking on the Chinese Wall

En getuige zijn grote inbreng bij Earth Wind &Fire lijkt me.

Easy Lover Prachtig dat liedje zeg hoorde hem tijdens het spelen van Vice City Stories prachtnummer

Ik ben altijd een groot Earth, Wind & Fire-fan geweest en dit solo-album van Philip Bailey kan ik dus best waarderen.
Voor de E.O.-aanhangers bracht hij in hetzelfde jaar ook het gospel-album 'The wonders of his love' uit en later deed hij dat nog een paar keer. Hij snoepte dus steeds van twee walletjes, dan weer een gospel- en dan weer een soulvol album.

Easy Love (met Phil Collins) en de solo single Walking On The Chinese Wall zijn prachtig maar de rest boeit me niet zo.
Alhoewel ik een grote fan ben van EW&F!

Dit album draagt vooral de handtekening van Phil Collins, m.n. zijn drukwerk en wijze van produceren. Daarnaast kan ik niet voorkomen dat bij de up-tempo nummers, de kleine man driftig aan het drummen, zo voor de geest komt. De hardheid van de drums overheersen mij ietwat teveel.
De mix tussen Earth, Wind & Fire en het solowerk van Collins, geven dit Chinese Wall een wat onbestemmig gevoel mee. Blijft verders over dat; Walking on the Chinese Wall en Children of the Ghetto de stempel van Bailey prima dragen. Het zijn dan ook de wat rustigere liedjes die eruit springen. Hoewel Easy Lover een popklassieker is. De andere nummers als Go en Woman kunnen er ook nog goed mee door. Maar als geheel vind ik deze Chinese Wall net te vlak.

De hardheid van de drum vind ik juist wel erg gaaf klinken en maakt het een ijzersterk album. Heb deze destijds eigenlijk gekocht vanwege de eerste track (Photogenic Memory) die ik is een keer op de late avond op de radio hoorde.

In tehenstelling tot verschillende voorgangers, vind ik dit een zeer goede plaat en bezorgd het stemgeluid bij mij geregeld kippevel.

Ooit een geweldig nummer gehoord in de film "Clockers". Vond het zo'n lekker nummer, maar helaas kwam ik er niet achter wie het nou eigenlijk song.
Het stond niet op de soundtrack! Nergens bij de aftiteling!
Maar toen! Daar hoorde ik hem "Children of the Ghetto" op een regenachtige zondag op (het toen nog bestaande) Arrow Jazz.
Heerlijk! De rest van het album is trouwens wel okay met als tweede uitschieter natuurlijk "Easy Lover".

Ja, dat 'Children of the ghetto' is inderdaad wel een fantastisch nummer. Ook bekend van Courtney Pine en Mary J. Blige. Maar wat weinig mensen weten: het origineel is van de Engelse discogroep The Real Thing, die we kennen van You to me are everything.

Ik zou dat zelf ook nooit geweten hebben, ware het niet dat ik onlangs de hand legde op de 12" single van Can you feel the force. Children of the ghetto staat op de B-kant daarvan. Zit een mooi verhaal achter, zo ontdekte ik via Google:

The Real Thing: soundtrack to the Toxteth riots | Music | The Guardian - theguardian.com

Ik vind overigens de versie van Philip Bailey de definitieve uitvoering van dat nummer.

Ik ben het eens met de lovende commentaren over Children of the ghetto. Het had een beter album verdiend. Walking on the Chinese wall (waarop Phil ook te horen is) is het enige nummer dat er qua niveau een beetje bij past. Tja, en Easy lover is natuurlijk ook heel leuk, maar heeft een totaal andere (pop) stijl.

Fijn album waarbij Walking On The Chinese Wall en Children Of The Ghetto voor mij de prijsbeesten zijn. Collins had natuurlijk een aardige vinger in de pap ,wat resulteert in knallende drums en weinig ingetogenheid . Toch stoort het hier niet echt. 4 sterren

Voor mij is For Every Heart That's Been Broken het prijsbeest op dit album. Prachtig zoals hij dat ook bij E,W&F kon. Daarnaast zijn uiteraard Walking On The Chinese Wall en Easy Lover absolute toppers. Ook het al genoemde Children Of The Ghetto en opener Photogenic Memory zijn gewoonweg goed. Half om half album derhalve. Fijne drumpartijen ook weer van topdrummerd Phil Collins, zoals we ze in die tijd gewoon waren van hem.