Squarepusher - Go Plastic (2001)

IJzersterk album vol prachtig, experimenteel werk met als hoogtepunt wellicht de titletrack. Dit is het meer geavanceerde werk van Squarepusher. Het nummer ''Tommib'' is in de film ''Lost in Translation'' gebruikt; een originele melodie die de sfeer van de film uitademt. Ik vind het vreemd dat ik de enige ben met een beoordeling van 4.5*. Liefhebbers van het Aphex Twin genre moeten dit eens horen.

My Red Hot Car is het enige nummer dat ik ken. Zat ook in de film 'Anyway the wind blows'...

Hé weer een soundtrack-nummer, nu ik wat over die film lees blijkt het een goede tip voor me Op het album staan trouwens niet meer van die groovy orgeltjes zoals in My Red Hot Car. Beetje afwijkend nummer dus, waarschijnlijk doordat het een jaar voor de rest van het album gemaakt is.

Eerste Squarepusher album dat ik ooit in m'n handen had, gekregen dan nog wel. Op zich een ontmoeting met positieve en negatieve kantjes. Squarepusher zal wel nooit echt mijn ding worden, maar meestal valt er toch ook wat positiefs op z'n albums te ontdekken.

Zo is er "My Red Hot Car" die opent. Ook voor ik het nummer hoorde in Any Way The Wind Blows was ik er al weg van. Lekker zomers, (zacht) ratelend en knus warm. Jammer genoeg ook meteen de topper van het album. "Boneville Occident" is ritmisch boeiend, maar mist wat struktuur en/of mooie melodieën om het geheel bijheen te houden. Enkele knappe passages, maar ook enkele saaie passages, soms maar enkele seconden verwijderd. "Go! Spastic" vormt wat meer een geheel, en is een aardig trackje, maar weet ook niet echt te overtuigen. "Metteng Excuske V1.2" is een leuk, speels bruggetje naar The Exploding Psychology", een donkere, mysterieuze en chille track. Mooi als de melodieën zich een weg naar boven banen, op andere momenten wat saai.

"I Wish You Could Talk" is de tweede topper. Eindelijk krijgt SP z'n melodieën echt goed, en dan is het plots allemaal een stuk interessanter, en vlot het een stuk makkelijker. Zeer mooi en gevoelig trackje. "Greenway Trajectory" ratelt daarna weer stug verder. Zoals voorheen, wat leuke passages, maar ook heel wat mindere dingen. Vooral het stevige stuk een beetje na halfweg kan mij wel bekoren (doet wat Gantz Graf achtig aan). "Tommib" is een melodisch bruggetje (leuk, maar waarom zo kort ?) naar "My Fucking Sound". Experimentele track, die weer te weinig samenhang heeft om echt te kunnen boeien. Wie weet met een fantastisch clip erbij, maar om zo te consumeren is het mij te droog. Als afsluiter is er "Plaistow Flew Out", weer ietwat boeiender, maar de melodieën kunnen me niet overtuigen, en de ritmes zijn ook wat flauw.

Al bij al dus een album dat lekker experimentele en boeiende ritmes te vaak koppelt aan een leegte die niet opgevuld wordt. Zo blijven de meeste tracks een beetje in het ijle hangen. Wanneer er wel wat boeiends gedaan wordt, stijgt het niveau plots een stuk. 2.5*, some good, some bad.

Wat mij betreft niet Squarepushers beste, maar toch zeer te pruimen. Alleen al de moeiet bijna voor het kleien juweeltje 'Tommib' dat van een onaardse schoonheid is en ook heel passend gebruikt wordt in de film 'lost in translation'.

Squarepusher slaagt er niet in om op deze Go Plastic een constant niveau aan te houden. Soms zijn de nummers te ijl, waardoor de emotie verloren gaat. Hierdoor klinken de experimentele ritmes eerder als een ongeïnspireerd, willekeurig na elkaar plaatsen van drumgeluiden. Op andere momenten pakt het dan wel weer goed uit, zoals op het openingsnummer.

Kan ik me in vinden.
Bij momenten klinkt het als een kleuter met een drum pad.
Het begin van My Red Hot Car is dan weer gewoon magisch