Bacon Fat - Grease One for Me (1970)

Helemaal grijs gedraaid deze plaat in de 1e helft van de 70s.

Er gebeurde verder helemaal niets op het gebied van de witteman's blues in die periode en pas aan het eind van het decennium begon er langzaam weer wat te ontwaken, met hier ten lande bijv. de Shakey Sam Blues Band. 1980 werd het pas echt weer interessant met de punk-blues van Nine Below Zero.

Rod Piazza zagen we hier ook pas toeren in de 80s en tot die tijd moeste ik het met deze plaat doen. Hij had na de Dirty Blues Band geleerd op de chromatiese harmonica te spelen en had blijkbaar fors getraind op Little Walter nummers want er staan flink wat covers op van meneer Jacobs.

Dit album swingt op een positieve manier uit de spiekerboksen en staat blijvend genoteerd in mijn geschiedenisboek als de eerste kennismaking met Boom Boom ( Out go the lights ) waarmee ik 20 jaar lang (vanaf plm. 1985) menige kroeg onveilig gemaakt heb met de diverse bands waarin ik gespeeld heb.