Youngblood Brass Band - Center:Level:Roar (2003)

Ik heb de gelegenheid gekregen ze live te zien. Een echte brassband met rapper- invloeden. Die mannen (9) zijn ongeloofelijk en grappig en hun muziek is echt knap gemaakt. En dan hebben we nog zon soort bombardon (ik ben de naam van het instrument vergeten die bespeeld wordt door een zware zwarte met krulhaar (echt grappig) en hij kan een soort scratchgeluid creëren met zijn instrument.
Hun slagzin is: "we will do what we must".
Aanrader!

het is echt een geweldige band, ook live, dit is zeker hun beste plaat

Balanceren op het zijden draadje tussen ska, hip-hop en jazz, geïnspireerd door en aangevuld met nog wat funky invloeden, dat is doorheen de laatste 10 jaar van haar bestaan zowat het handelsmerk geworden van de ‘Youngblood Brass Band’. Jong, luid en waanzinnig enthousiast, dat zijn de kenmerken die iedereen uit hun muziek kan destilleren, maar de verfijning in de arrangementen vragen misschien iets meer moeite. Want achter de geluidsmuur die deze formatie in zowat elk nummer op ‘Center.Level.Roar’ opwekt zit een wereld verscholen, waar de harmonieën als het ware voor het rapen liggen.

Het was de vader van de bigband, Duke Ellington, die voor het eerst met composities op de proppen kwam waarin orkestgroepen ‘tegen elkaar werden opgezet” (ook al bestaat dit gegeven al in de klassieke muziek vanaf de Renaissance en de vroeg-Barok). In die traditie gaat de ‘Youngblood Brass Band’ te werk, zij het iets minder op de voorgrond. In de thema’s horen we vaak dat de alle kopers samenspannen en vrijelijk een melodie verkondigen, terwijl één bepaald instrument er ofwel tegen in gaat, ofwel een continuüm vormt waarop de hele compositie steunt. Op die manier ontstaat weliswaar geen dialoog, maar wel een soort geestige dubbelkorigheid die deze ogenschijnlijk homofone muziek interessant maakt.

Tot zover het theoretische deel..het oor wil immers ook wat. Tussen al het vrolijke gebrul van de blazers door horen we namelijk voor elk wat wils: ofwel een lekker vettig aangezette improvisatie (een genot voor de jazz-fans, zoals ik), afgewisseld met woeste, ophitsende en agressieve rap-teksten die hun onvrede (want daar lijkt het steevast op) verbeten in het rond strooien. En wanneer beide vermengd worden, in combinatie met een stevige hip-hop-groove eronder, zoals in het verstikkende ‘Avalanche’, dan is werkelijk iedereen tevreden.
Velen zullen ‘Center.Level.Roar’ waarschijnlijk als te weinig verfijnd ervaren, maar dat hangt volgens mij van de omstandigheden af. Want wie, net als ik, af en toe gewoon een feestje wil bouwen met uitzinnige muziek, moet deze gewoon in huis halen. Hoewel: puristen dichtbij of heinde en verre, u weze gewaarschuwd!

(PS: Alweer met dank aan thejazzscène, want dit album heb ik geheel per ongeluk uit zijn stemlijsten gevist. )

Nog maar eens uit de kast gehaald.

Je bent echt naar een stelletje jong geweld aan het luisteren die een ware socialistsiche ideologie voor ogen hebben.
Hoogtes in energie ontstaan als de blazers één volle bolle klankmelodie ontwikkelen waardoor die drummer snaaihard doorslaat. De bende bevat ook sterke rappers die smerig en niet gekuist zeggen wat ze menen. Avalanche en Diaspora zijn daar magnifieke voorbeelden van.
Op de ene moment zijn de blazers echt aanvallend (Culture) en lokken ze je uit je hol om mee op te gaan in de maatschappijkritiek. In andere nummers kunnen ze echt ontroeren en het licht binnenlaten in de donkere kamer (Diaspora).

Een sterk werk blijft het waar een luisteraar het avontuur van de muziek meteen ervaart.

Een sousafoon was het. Speciaal instrument wel moet ik zeggen.