Mike Batt - Six Days in Berlin (1981)

Dat Mike Batt een rare kronkel in zijn hoofd heeft weten we al langer dan vandaag. Of hij schrijft zeemzoeterige spullen zoals PLEASE DON'T FALL IN LOVE voor Cliff Richard, goedverkopende ballads als BRIGHT EYES, scoort met la Katie Melua's "Nine Million Bycicles", etc ... en dan kan Je maar moeilijk geloven dat die man ook deze plaat geschreven heeft. SIX DAYS IN BERLIN verscheen een tijdje geleden PAS voor het eerst op CD. Als verzamelaar/fan wil Je die plaat wel hebben, maar daar houdt het ook op. Als MIKE BATT fan vind ik dit toch wel zijn meest on-toe-gankelijke plaat. Zoals het wel eens meer in een mensenleven gebeurd "snap" ik deze plaat pas over 25 jaar.

Geniaal en gestoord zijn begrippen die vaak verdomde dicht bij elkaar liggen. Ik begrijp überhaupt niet waarom iemand een poging doet om een soort van rock opera als deze te maken. Het Berlijnse Opera Orkest zag het blijkbaar ook wel zitten om met de man samen te werken. Ik vind het afschuwelijk, m.a.w.: je moet er van houden, maar voor mij is het niet weggelegd.

OK, nooit eigenlijk iets gecheckt van Mike Batt en dus maar ff wat ge-youtubet en ik vind van deze alleen maar Part 1 maar krek, dit klinkt echt apart. Ik moet, met name door de zang, een beetje aan Thomas Dolby denken. Part 1 maakt me wel nieuwsgierig naar de rest van het album. En Tarot Suite (met Schizophenia) heb ik maar ff op mijn Amazon wishlist gezet want met name Tarot vond ik, als Alan Parsons Project, liefhebber helemaal niet verkeerd klinken.