The Ventures - Walk Don't Run, Vol.2 (1964)

Het meeste dat ik hoorde van The Ventures - een band die op moment van schrijven al 51 jaar in dezelfde formatie instrumentale rock ('n roll) maakt - is toch wat te truttig (lees: eenvoudig en bescheiden). Veel deuntjes luisteren weg als Hollandse smartelappen zonder zang... dat wil je toch niet luisteren? Gelukkig maken The Ventures ook surf-nummers, en hun reputatie op dat vlak is groot. Een hoop andere surf-bands hebben hun nummers overgenomen. The Lively Ones streken met de eer bijvoorbeeld, nadat Quentin Tarantino hun versie van Surf Rider verkoos voor Pulp Fiction. Gemiste kans voor The Ventures. Waarschijnlijk zijn The Ventures niet 'vet' genoeg, te braaf, waardoor ze ook op deze site niet echt interessant gevonden worden.

Dit album is iets experimenteler en het beste dat ik van The Ventures ken. Cult-klassieker Walk Don't Run (een deuntje dat wellicht bij iedereen bekend is) is in een veel stoerder jasje gestoken met een schel orgeltje maar wat vooral fijn is is de overdosis reverb die de gitaarversterkers laten horen, alsof de gitaren onder hoge elektrische spanning staan. Een onbeschrijflijk geluid, en hoe mooi geproduceerd! Walk Don't Run '64 en Diamond Head zijn twee van die tracks die toen futuristisch in de oren geklonken moeten hebben, en nu nog steeds een hele boel indruk maken. Vijf sterren voor die tracks, 4,0* voor het album.

Tja, ik hoor eigenlijk weinig anders in dit album dan in andere albums van de Ventures. Simpele voortkabbelende liedjes. Net als de Animals nemen ze in 1964 House Of The Risin4g Sun op. Geen idee of dat toeval is. ik hoor ook niets speciaals/ aan Diamond Head en Walk Don't Run. 45 in de 100 Grestest Albums of 1964 en nummer 14 in BestEverAlbums
3*

ik mis: Slaughter on 10th avenue en Pipeline