Pacific UV - Longplay 2 (2008)

Tussen het debuut van Pacific UV (dat ik overigens niet ken) en dit vervolg zit 5 jaar. Dat zou kunnen betekenen dat er sprake was van een creatieve impasse of ze hebben zit broeden op een geniaal stukje werk. Ik kan nu al wel verklappen dat ik van het eerste geen weet heb en dat het tweede wat afgevlakt mag worden, maar dat het binnen 'het genre' alleraardigst is mag wel gezegd worden. Nieuwsgierig? Lees maar verder. Niet? Lekker afhaken nu.

Het album opent, ehm, alarmerend goed. Alarmist bouwt spanning op met een muzikaal landschap waar het goed toeven is. Ja dit is wel post-rock en ja dat vind ik op zijn tijd aardig maar ben er zeker geen groot liefhebber van. Nu is ook het post-rock landschap vrij groot dus laten we die term verder maar negeren. Ik hoor hier gewoon een mooi stuk muziek in waar het heerlijk wegdromen is en waarin een hoop gebeurt. Zelf noem ik dit landschap muziek. Het heeft iets 'natuurlijks' in zich. Waar je je bij Sigur Rós daadwerkelijk in IJsland waant daar voel je je hier rondlopen in.... ja, waar eigenlijk? Het antwoord op die vraag kan me niet schelen want zo rond minuut 6 krijg ik werkelijk kriebels in mijn buik. Hier ervaar ik het magische van laatstgenoemde band heel eventjes. Het lijkt er niet echt op, maar de ervaring is toch hetzelfde. Een mooier begin kun je eigenlijk niet wensen. Op dit nummer wordt overigens niet gezongen.
Op Need gebeurt dat wel. Niet de hoge, ijle zang van een Jón “Jónsi” Þór Birgisson die je misschien zou verwachten, maar toch ook ijl op een andere manier en wel uitgevoerd door ene Clay Jordan: zweverig en op de achtergrond. Muzikaal gezien gaat het ook een andere richting op: het magische blijft maar wordt vaak overstemd door een hard gitaargeluid dat dit nummer zowel hemels als aards maakt.
Tremolo begint wat lieflijker. Het heeft wat shoegaze-dromerigs in zich. De ondertoon is heel erg warm. Het voelt als de warme deken die om je heen slaat als je een badkamer binnenloopt waar net een lekkere douche is genomen: warm, vochtig en ietwat klam maar tegelijkertijd heel behaaglijk. Waarschijnlijk is zangeres Carolyn Berk hier verantwoordelijk voor.
Something Told Us stoomt nog even lekker door. Uit het niets doemt de warme mist op en gaat in flarden voorbij. Langzaam bouwt Pacific UV een mooie sfeer op die zeer kalmerend werkt en toch de aandacht weet vast te houden, ondertussen allerlei kleine haast niet op te merken wendingen nemend. Als je heel goed luistert (koptelefoon!) hoor je soms instrumenten waar je zo op het eerste gehoor niet op zou komen (ik meen in de verte zelfs een banjo te horen, maar het kan ook mijn verbeelding zijn). Aan het einde een beetje de cliché ontsporing die we bij een hoop post-rock bands horen; het is het enige smetje op dit verder prachtige nummer.
Waiting kent een heerlijk pianoloopje en verloopt erg sfeervol. Toch is die sfeer niet te gemaakt: het bevat toch wat gruis; net voldoende om dit nummer de kracht mee te geven die het verdient.
Orson heeft wel wat doomy jaren '80 geluid in zich maar dan weer vermengd met rock-elementen die we normaal niet horen bij die muziek. Piano en gitaar dansen om elkaar heen, dralend en aarzelend. Ze lijken maar niet tot elkaar te komen. En dan valt het stil om vervolgens meer body te krijgen en uiteindelijk in elkaar verstrengeld te raken. We kennen deze vorm van opbouw wel, het is niet nieuw, maar desondanks is het toch mooi.
If So heeft behoorlijk wat shoegaze elementen in zich. Het is best ok, maar ik merk ook wel dat ik hier net even te veel afdwaal. Toch te weinig mijn ding denk ik dan maar.
LJIV is een schitterende afsluiter waar piano en cello in het begin de hoofdrol vertolken. Steeds komt er wat meer bij waardoor het nummer een langerekt crescendo vormt om aan het einde weer heel klein en nederig te eindigen (decrescendo zo u wilt). Wat een schitterend einde!

Ik weet het: de echte kenners zullen niet zo veel nieuws horen denk ik, maar voor mij is dit toch een uiterst aangename luistertrip. Ik verwacht dat er behoorlijk wat liefhebbers voor zullen zijn en hopelijk weten zij de weg te vinden naar album 116935 op musicmeter.