Suede - Singles (2003)

Omdat dat niet genoeg kan gebeuren, wil ik nog wel even de loftrompet steken over Suede. Ruim 10 jaar geleden hield ik me (nog meer dan nu) fanatiek bezig met muziek. Vooral alles wat uit Engeland kwam hield ik nauwlettend in de gaten. Dat begon al een beetje met de madchesterrage en dat intensiveerde met de opkomst van de shoegazers.

Toen dit genre net over zijn hoogtepunt heen was was daar ineens Suede en achteraf gezien was dat de geboorte van Britpop. Met hun eerste singles (The Drowners, Metal Mickey en Animal nitrate) was er ineens een band die uit een ander vaatje tapte. Meeslepende nummers met gouden melodieen, gezongen door een flamboyante zanger met een aansprekend en opvallend stemgeluid, een fraai gitaargeluid (afkomstig van topgitarist Bernard Butler) en een sound die teruggreep op hoogtepunten uit de Britse muziek van de jaren '70 (Bowie) en '80 (The smiths).

Ik was meteen verzot op deze band en dat is nooit meer overgegaan. Hun titelloze debuut uit 1993 werd in Engeland het best verkochte debuutalbum. Een jaar later bracht Suede de grandioze single Stay together uit. Een wrange titel, omdat Bernard Butler vlak daarna wegens "artistieke meningsverschillen" de band verliet. Eind 1994 komt Dog man star uit, dat al was opgenomen voor het vertrek van Butler. Op dit album, dat het best als commerciele zelfmoord kan worden betiteld, haalt de band alles uit de kast om een imponerend album te maken en slaagt hier glorieus in. Dog man star is een apocalyptische en enerverende trip die verhaalt over decadentie, drugs, filmsterren en de donkere krochten van het leven, gegoten in een overdonderend bombastische stijl.

Daarna duurt het 3 jaar voor we (met het album Coming up) weer wat van Suede horen, maar dan is het ook weer helemaal raak. De muziek klinkt een stuk lichter, compacter en toegankelijker dan op Dog man star, maar de sterke punten van de band zijn nog altijd aanwezig en zowel artistiek als commercieel gezien is Coming up een groot succes.

In 1999 verschijnt Head music, waarop de band haar horizon probeert te verbreden met enkele electronische experimenten en in 2002 verschijnt A new morning, waarop als tegenreactie op zijn voorganger (goedbeschouwd zijn alle albums van Suede een tegenreactie op hun voorganger) Suede op onopgesmukte wijze teruggrijpt op de sound van Coming up. Prima platen, maar toch wat minder dan hun eerdere werk.

Ten tijde van de release van dit album kwam het bericht dat Suede voorlopig op non-actief staat. Heel jammer natuurlijk, maar dat is altijd beter dan (zoals de stones dat doen) op potsierlijke wijze doorgaan na je hoogtepunt. Pas als de heren van Suede denken weer iets essentieels aan de muziekhistorie te kunnen toevoegen zullen ze weer wat nieuws uitbrengen. Dat is een instelling die meer artiesten zouden moeten durven hebben.

Wat dit album betreft: verplichte aanschaf voor iedereen die zich muziekliefhebber noemt, maar dat had je op grond van bovenstaand verhaal waarschijnlijk al begrepen . 5*

Amen..............
Ik sluit me hier volledig bij aan !

Gekregen voor mijn verjaardag (ook gewenst!) en vandaag tijdens het witten van de muren weer (3x) gedraaid. Ik kan inderdaad geen zwakke momenten op deze verzamelaar ontdekken, en moet wellicht tot aanschaf van de reguliere albums overgaan. In ieder geval weet ik Suede veel meer te waarderen dan 10 jaar terug, toen ik die Brett een geweldige kwezel vond met zijn jankstem. Nu jank ik net zo hard mee met deze top-plaat.*****

Helaas heb ik persoonlijk maar 2 pareltjes gevonden op deze plaat, namelijk Beautiful Ones en Attitude. Verder vind ik ook Trash, Metal Mickey, So Young, Filmstar, Can't get enough, Everything will flow, Stay together, New generation, Lazy, Electrical, We are the pigs en Obessions goede muziek. De rest hoeft van mij niet.

Mijn grootste kritiekpunt is dat sommige nummers nogal uitwisselbaar zijn, ze lijken erg op elkaar en dat maakt de muziek wat eentonig. Juist Beautiful Ones en Attitude hebben een heel eigen karakter. Beautiful Ones vind ik het mooist, en het is dan volgens mij ook het liedje wat het hoogst in de hitparades zou kunnen staan (ik zie dat Suede nooit in de top-40 heeft gestaan). Dan zie je ook terug dat ik gewoon een popliefhebber ben. Ik hou van herkenbare melodieen, pakkende liedjes en meezingers. Deze muziek is over het algemeen gesproken wat abstracter, maar toch genietbaar.

Ik geef 3,5 ster

Beautiful Ones en Saturday Night waren hun grootste hits in Nederland, beiden haalden de tipparade. Hun meest succesvolle album hier was 'Coming Up'. Je hebt gelijk dat veel Suede-singles een beetje op elkaar zijn gaan lijken, dit geldt zeker voor de thematiek en de structuur van de songs.
Ik ben meer een album- dan een singles-persoon en ik luister dan ook wat Suede betreft het liefstnaar 'Suede' en 'Dog Man Star' en laat deze verzamelaar liever liggen.

OK, ik zal ook nog eens wat albums beluisteren, thnx voor de tip

persoonlijk vind ik de dubbele verzamelaar van b-kantjes 'sci-fi lullabies' veel beter dan hun meeste albums. ook een tip dus!

Jullie geven mij teveel werk jongens, en ik heb al zo'n achterstand in de alternatieve sector...

Ik heb zo een aardig overzicht gekregen van deze band, met deze singles. De eerste indruk is goed. Meestal hou ik niet zo van verzamelalbums, maar deze mag er zijn. Voorlopig even 3*. Het verbaasde me wel, toen ik deze cd leende van iemand, toen ik zag dat er 21 nummers op stonden dat is niet misselijk. Ben niet bekend met deze groep, maar ga zeker hun albums checken, want ik vind dit toch goed klinken. Was nog wat vergeten erg leuk boekje er bij met alle single covers erg mooi.

Nogmaals, bedankt voor de tip. 'Suede' is inderdaad een erg sterk album

Bij The Smiths en bij Suede ben ik begonnen met de single collection. Ook Suede was sinds kort onbekend voor mij, tot ik deze verzameling zag bij V&D voor weinig geld. Vond het boekje wel erg leuk met die hoesjes er in. Nu is deze cd niet meer uit mijn cd speler te slaan. Geweldige muziek echt een ontdekking voor mij.

Zou de rest ook meteen maar kopen.

Ik luister er nu weer eens naar, na echt een lange tijd, en het doet me veel minder dan vroeger. Zal later nog eens proberen, in de hoop dat de oude vonk weer aanslaat. Voorlopig 3,5.

En intussen is het vlammetje wat aan het oplaaien ...
Ik herinner me een interview met David Bowie, waarin hij Suede als een niemendalletje afdeed, gewoon plagiaat van zijn zichzelf en Roxy Music. Eigenlijk wel pretentieus van meneer Bowie. Natuurlijk zijn de gelijkenissen er, maar die horen eerder bij het genre. 'Dog Man Star' is mijn favoriete Suede-album, en ik verhoog mijn stem.

Een goeie introductie tot Suede, maar het blijft een verzamelaar met weinig toegevoegde waarde

Ik start met een 3,5. De eerste nummers vindt ik onzettend rommelig maar vanaf Obsessions is het goed kwalitiet. Alleen doet het me niet al teveel. Ga hem denk wel redelijk vaak luisteren, kijken wat het wordt.

Van Suede heb ik enkel deze compilatie die wel volledig en zeer goed samengesteld is. Hun invloeden halen ze inderdaad uit David Bowie en in mindere mate Roxy Music maar de muziek heeft toch een heel eigen karakter. De zang die vaak van galm is voorzien komt mij een beetje kitscherig over, wat wel goed past in de vrij bombastische sound. Niettemin toch geloofwaardig en artistiek hoogstaand en best genietbaar met songs die catchy genoeg zijn om in te slaan. Al heeft Suede op het Europese vastenland nooit die populariteit gehad als in Groot-Brittannië.