Robert Johnson - King of the Delta Blues (1997)

Verhaaltjes vertellen - toen ik negen jaar was vroeg ik aan mijn pa waar al die prachtige muziek van The Rolling Stones (mijn pa is nogal een hevige Stones-fan) vandaan kwam.

Hij vertelde me van Robert Johnson - de man die om middernacht op Crossroads een pact met de duivel sloot om de beste muziek ooit te maken. Hij sloot dat pact omdat z'n vrouw en z'n kind had verloren, dus hij had niets meer te verliezen - beweerde mijn pa.

Ik zweer jullie dat ik luisterde met open mond - 't was het meest pakkende verhaal dat ik ooit gehoord had. Mijn vader liet me dan luisteren naar die krakkemikkige lp van hem - vond het een tikje raar - 't klonk niet leuk als Duran Duran (mijn pa had ook die lp "Rio" van hen - die vond ik beter dan dat oude gekras).

Toen ik zeventien werd, luisterde ik opnieuw. En jawel - hier wordt zwarte magie bedreven

In de documentaire 'Lohues Gets the Blues' vertelt Lohues dat verhaal aan het graf van Johnson. Verder is het een inspirator van Tony Joe White...dus maar eens gaan luisteren naar die muziek.

Terug naar de roots van de blues. Dat is luisteren naar Robert Johnson.
Muzikaal is het wat simplistisch, toch weet Johnson met zijn vocale performance te imponeren. Zijn stem gebruikt hij als het ware als een instrument.
De enige maar is dat ik vaak niet de hele cd kan afluisteren. Daarvoor vind ik de variëteit van de nummers net iets te beperkt.
Weetje: deze muziek is opgenomen in 1936 / 1937.

Ge moogt gerust zijn! Ik hou daar enorm van: niet teveel onzin, gewoon de man en de gitaar. Zijn teksten zijn ook zo direct en daardoor net zo prachtig (ben nooit echt zo'n intellectueel geweest ) - bijvoorbeeld in Love in Vain: When I followed her to the station, with a suitcase in my hand - da's perfect.

Qua gitaarspel kan ik ook nogal veel leren van deze man: dat soort intensiteit opwekken met één gitaar - da's eigenlijk stukken straffer dan wat Slayer deed destijds met "Reign in Blood".

Ik kan eigenlijk maar één ding zeggen: his music is here to stay forever with me!

Zie trouwens nu pas dat mijn tracklisting vol-le-dig verkeerd is - zal ik fiksen deze avond.

Ik ook hoor. American Recordings van Cash vind ik net even wat afwisselender. Hoewel ander genre.
Muzikaal gezien heeft de blues (en rock) nog wel wat ontwikkelingen doorgemaakt. Die Johnson bedient zich van standaard introotjes en akkoordjes.
Mag allemaal, maar ik heb er soms na een half uur genoeg van.

Tuurlijk - ik kan ook geen uur na elkaar Robert Johnson luisteren - weet niet exact waarom. De intensiteit van bepaalde nummers ("Hellhound on my trail" b.v.) is danig hoog dat je na het beluisteren van één zo'n nummer eigenlijk genoeg muziek gehad hebt voor één dag lang

Ik heb dat ook bij Little Walter (die moet ik nog toevoegen, potvolkoffie) - net alsof er een mes gedraaid wordt in een open wond. Ik kan me perfect voorstellen dat mensen dit oubollige muziek vinden (én ze hebben nog gelijk ook), maar ik geraak soms van mijn melk door Little Walter of Robert Johnson.

't Is ook een ontzettend leuk gevoel te weten dat ik nog steeds een groentje ben in muziekland. Ik wéét dat er nog stapels blues, jazz op me wachten. Ik wil die bergen echt beklimmen - ik ben er zeker van dat ik nog prachtige dingen ga ontdekken

Valt wel mee dacht ik, als ik het zo eens lees. Zelf moet ik constateren dat ik van 3 kwart van de bands en artiesten nog nooit gehoord heb.

Ach, dat doet er toch helemaal niet toe. Je kunt honderden bands en artiesten en hun repertoire kennen en toch geen ene mallemoer weten van muziek. Dat gegoochel met extensieve popkennis, vind ik eigenlijk nogal zielig.

Pas op! Ik maak me daaraan ook schuldig: ieder jaar neem ik deel aan zo'n popquiz - zit daar trots te wezen omdat ik als enige de track uit "Histoire de Mélody Nelson" van Gainsbourg heb herkend. In de auto naar huis denk ik dan bij mezelf: "Sjonge, sjonge - hoe infantiel ben ik weer geweest vanavond". Maar ieder jaar doe ik opnieuw met die popquiz Een hardleerse jongen, dat ben ik.

Je kunt iemand hebben met duizenden cd's in zijn huis, die eigenlijk geen bal geeft om muziek - die koortsachtig op zoek is op de naar de nieuwste trends (eufemisme voor: desperaat op zoek is naar niets).

Aan de andere kant kun je mensen hebben die schijnbaar al jaren een muzikale stilstand beleven en die slechts een paar tientallen cd's of lp's bezitten - maar die kleine verzameling bezit dat wel een soort definitieve essentie (met kanttekening: dat "definitief" en "essentie" relatieve begrippen zijn).

Ik zeg altijd maar: het kan me niets schelen hoeveel cd's ik heb en hoeveel kennis ik bezit van de popmuziek - de muziek moet me het gevoel geven dat ik leef, anders zijn die honderden cd's niets, maar dan ook niets waard.

Zo: opa heeft weer gesproken

Zachary Glass

De invloed van Robert Johnson is enorm, vooral in de jaren zestig. eric clapton & cream, rolling stones, john mayall & bluesbreakers (waar eric clapton ook een tijdje in speelde) zijn er bijvoorbeeld allemaal zwaar door beinvloed. Ik weet dat bijvoorbeeld muddy waters ook zo'n invloed maar toch vind ik de nummers van johnson toch net iets sterker. Zijn gitaarspel is heel sterk. En zijn nummers natuurlijk ook: crossroads, hellhound on my trail, me And The Devil Blues, I Believe I'll Dust My Broom, Love In Vain Blues enz. Daarom dus van mij een 4.5.

5.0 en dan niet voor de orginaliteit of omdat het album zo goed in elkaar zit maar gewoon omdat het de beste gitarist ooit is... Wat die man uit een akoestische gitaar kan halen daar krijg je rillingen van op je rug.

Keith Richards scheen gezegd te hebben toen hij er voor het eerst naar luisterde : "Who is that man playing that second gitar"


(voor de mensen die het album niet kennen op dit album speelt alleen Robert Johnson gitaar en hij zingt)

Gezien het aantal songs, bied deze cd wel waar voor je geld.

Volgens mij heb je geen idee waar je het over hebt. De muziek van Robert Johnson is totaal niet simplistisch. Die man speelt bas, slag en solo dingetjes tegelijk. Er staat ergens in een blad (volgens mij "Gitarist") dat Keith Richards dacht dat er nog een gitarist mee speelde op de platen van Robert Johnson. En het was allemaal alleen maar Robert Johnson.
Deze man is op de gitaar een genie, geloof me.

Volgens mij klopt er geen hout van de tracklist.

Deze CD besteld vanwege het verhaal, het is heerlijk om naar te luisteren. 5*

en van de hoes ook niet

dit is de hoes van the complete recordings en de tracklist ook. dus de titel is alleen verkeerd. een 5 voor het gitaarspel. super

De titel hoort wél bij de hoes. De tracklisting is die van de complete recordings.

De plaatjes doen een beetje raar op het moment, maar dit is de hoes van complete recordings:

http://img133.imageshack.us/img133/5839/johnsoncomplete2oa.jpg

Tracklijst aangepast.

Deze man heeft mij de blues leren waarderen, hij heeft mij gleerd om van blues te houden. prachtig een heerlijke cd, zeker de moeite waard voor een ieder wie zegt van muziek te houden. en mijn laatste top 10 notering, en hij krijgt hem ook met veel respect.

En als je dus wilt weten waar mensen als Jimi Hendrix, Eric Clapton en andere gitaargrootheden de mosterd halen, dan moet je dit maar eens luisteren. Dit is de bron.

Zijn muzikale betekenis en zijn tot standards geworden bluessongs zijn nauwelijks te overschatten. Clapton heeft niet zo lang geleden een verdienstelijk eerbetoon aan de man gebracht : Me and Mr. Johnson.
Dankzij The Stones ' Love in vain ' (prachtige versie) en de toen nog als bluesband bekend staande Fleetwood Mac ( Hellhound on my Trail ) maakte ik voor het eerst kennis met deze legende.
Om lang naar de originals te kunnen luisteren , zal hij wel enigszins een aanpassing van veel luisteraars vergen.Ook van mij.

Hier hou ik wel van, alhoewel ik nog maar weinig blues luisterde slaat dit wel bij me aan. De muziek is erg basic en daarom misschien net zo aangenaam om te horen. Je hoort gewoon een man met zijn gitaar en meer is het niet. En dat hoeft ook niet meer te zijn, het spel van Robert Johnson mag dan niet al te gecompliceerd zijn, zijn effect mist het niet. De eenvoudige ritmes lijken gewoon perfect te zijn, weinig tierlantijntjes en gewoon oprechte muziek.
En dan heb je natuurlijk ook nog het beste : een stem met passie die boeiende verhalen op je loslaat. Wat ook opvalt, is dat de toenmalige manier van opnemen,die nu wat ouderwets mag klinken, ideaal bij de muziek past. Het draagt bij tot het mysterieuze, ietwat oubollige sfeertje op dit album en maakt de muziek er alleen maar beter op.
Toch wel weer een waardevolle ontdekking dus en ik ga er de komende weken nog veel plezier aan hebben denk ik. Die hoes is trouwens ook best geniaal.

Hoe kom je erbij om het niet al te gecompliceerd te noemen?
Zijn gitaarwerk is wel degelijk van topniveau te noemen.
Je zou is echt goed naar zijn werk moeten luisteren.
Hij speelt bepaalde riffs die ingewikkeld zijn plus zingt daar ook nog is bij. Nee, Robert Johnson is alles behalve simpel. De legende van Robert Johnson is er niet voor niks door ontstaan.

Ik kan mis zijn maar het klinkt niet overdreven moeilijk. Paco De Lucia vind ik pas echt moeilijke muziek of Tit Smoking in the Temple of Artesan... van Devendra Banhart is nog zoiets dat me nog sterker lijkt.
Maar het zou goed kunnen dat ik mis ben... Binnenkort probeer ik misschien een nummertje van hem te leren spelen en dan zal ik het rap genoeg ondervinden.

Ik denk dat je hier nog van terug komt.

Robert Johnson is juist heel gecompliceerd en ik zal je vertellen waarom.
Blues is meestal 12 bar gespeeld. Robert Johnson speelt er rustig een maat erbij en dan weer een maat minder.
Verder moet je is goed luisteren naar zijn gitaarpartijen en dan hoe Robert daar bij zingt. Ik zou het heel knap vinden als je dat op zijn manier lukt.
Verder moet je maar is een tab van Robert Johnson bekijken.
Paco De Lucia is inderdaad erg goed. Maar dat staat helemaal los van Robert Johnson. Er zijn zat andere mensen die in de stijl van Paco kunnen spelen. Zo zijn er ook Hendrix klonen en heb je ook nog Tommy Emmanuel figuren.
Maar ik ben nog nooit zoiets tegen gekomen als Robert Johnson.

Klopt, de tabs zitten moeilijker in elkaar dan ik dacht maar zolang ik er niet bij zing gaat het wel om het te laten klinken
Dat zingen valt ook wel moeilijk te vergelijken hé, iedereen zingt op zijn manier en zijn stem heeft niks te maken met zijn gitaartechniek.
Zelf ben ik dan ook niet zo'n bijzondere goede gitarist (het is me alleen maar voor de lol te doen) en een kenner ben ik niet echt.
Persoonlijk ben ik wel nog nooit een gitarist tegengekomen die Paco De Lucia perfect kan naspelen. De manier waarop hij melodieen door elkaar laat vloeien en zo tegelijk ritme en sologitaar speelt heb ik nog niemand met zoveel klasse zien nadoen hoor.

Wat een prachtige Blues plaat is dit toch. Johnson's stem klinkt geweldig en zijn gitaarspel lijkt inderdaad zo op het eerste gehoor makkelijk en simplistisch. Na wat beter luisteren hoor je echter dat hij niet zomaar wat zit te tokkelen. Prachtige muziek van een geweldige artiest.

Robert is King.