Nicolas Makelberge - Dying in Africa (2006)

Een album dat klinkt als de sophistie-pop van Junior Boys met een flinke scheut jaren 80 synth-pop, maar dan wel zonder cheesy of campy te klinken. De ene melodie is nog catchier dan de ander en toch klinkt alles even beheerst en vakkundig, en dat weer zonder klinisch te worden. Dit alles wordt dan ook nog eens vergezeld door de zang van Nicolas, die op dit album veelal klinkt als Peter Gabriel in z'n beste dagen. Een van m'n meest fantastische ontdekkingen van de laatste pak hem beet 5 jaar. Tot nu toe 5*, maar kan nog groeien

Ja, dit album heeft wat. Aan de ene kant ben ik geneigd te zeggen dat het allemaal cheap-ass klink, maar wel verdraaid lekker cheap-ass dan. Ik denk dat ik het woord 'oprecht' nu in de mond moet nemen, want dat is het wel.

3,5*, kan meer.

Ja kijk nu 4,0*

Het begint nog spannend met een wat sfeervol nummer en dan wordt dat over boord gegooid. Wat volgt is dan Synthpop met een flinke scheut (70s analoge) Electro, dat hier verdacht veel als Italo en Nu-Disco klinkt.

Mijn grootste bezwaar is dat ik de zanger maar niks vind. De galm verbergt veel maar heb de indruk dat de zanger op de limiet van zijn kunnen zit. Op "South America" klinkt hij inderdaad wel wat als Gabriel in zijn solo begindagen, dat bevalt me nog het meest. Ook "Love" lijkt wat op iets van Paul Gabriel.

Ook het titelnummer valt positief op, maar de stijl doet me ook denken aan het solo werk van Keith Forsey, de drummer / producer en rechterhand van Giorgio Moroder in het begin van de 80s (en bijvoorbeeld Billy Idol populair maakte). Keith Forsey solo en veel van Giorgio's scores vind ik wat leeg en goedkoop klinken. En zodra de zang stop heb ik dat ook bij dit album.

Afgezien van het openingsnummer vormt het album een consistenter geheel dan bijvoorbeeld het nieuwe van Sebastien Tellier - Kiss the Beast (2026) waar het me ook een beetje aan doet denken. Dan liever de intense retro-synths van Carpenter Brut.