Silver Jews - Lookout Mountain, Lookout Sea (2008)

Het album 'American Water' van Silver Jews heb ik grijsgedraaid; ik vond het een pareltje. Vooral de nummers 'Smith And Jones Forever' en 'People' vond ik prachtig.

Het album 'Tanglewood Numbers', dat in 2005 uitkwam, heb ik bijna niet gedraaid. Opmerkelijk, want het geluid van Silver Jews is eigenlijk altijd hetzelfde gebleven. Waarschijnlijk is het album ondergesneeuwd door andere releases en kreeg het daardoor minder aandacht van mij.

Nu het album 'Lookout Mountain, Lookout Sea' gelekt is, grijp ik meteen mijn kans om de plaat eens goed te beluisteren. Ik kan je zeggen: het is een prachtplaat!

Het album begint met het sombere, bluesgerichte 'What Is Not But Could Be If'. Een heerlijk ontstpannen nummer, met de mooie donkere stem van David Berman.

'Aloysius, Bluegrass Drummer' is anders dan de opener. De sombere sfeer slaat om in een vrolijke sfeer. Dit komt vooral door de piano en het tempo van het nummer. Ik vind het persoonlijk niet erg een sterk nummer, omdat de vrolijkheid toch een beetje buiten de rest van de nummers valt.

Met 'Suffering Jukebox' heeft de band het beste nummer van de plaat te pakken. Wat mooi zeg! Het begint met een foute orgel en dan valt een trage, lome drum in. De stem van David Berman is weer lekker donker. Het achtergrondkoortje van onder andere de vrouw van David Berman, Cassie Berman, maakt het nummer helemaal geweldig. Hoe zij 'suffering jukebox' zingen is echt schitterend! Top nummer!

'My Pillow Is The Threshold' lijkt qua sfeer op het openingsnummer. De melodie in het nummer is erg mooi. De wijze waarop David Berman het refrein zingt, met een prachtige subtiele gitaar en trage drums op de achtergrond, vind ik erg mooi.

Het vijfde nummer, 'Strange Victory, Strange Defeat', is weer een goed nummer, maar valt minder op dan de andere nummers. Het is een gewoon Silver Jews nummer. Opnieuw vind ik de rol van Cassie Berman erg goed in dit nummer. Op de achtergrond zingt ze luid een aantal woorden door haar man zijn zang heen.

'Open Field' is een kort nummer met een mooi koortje op de achtergrond. Ik weet niet zeker of je een fluit op dit nummer hoort of dat een vrouw heel hoog zingt; ik denk het eerste. Het geeft een mooie sfeer.

'San Francisco B.C.' is het langste nummer van de plaat, rond de zes minuten. Zelf vind ik dit nummer te lang, omdat Silver Jews voor te weinig spanning zorgt. Het ritme is veelal het zelfde. Pluspunt van dit nummer is wel het mooie verhaal, dat David Berman ons vertelt. Hij zingt bijna niet, het is bijna het opzeggen van een tekst. Dit maakt het nummer wel bijzonder.

'Candy Jail' ligt in het verlengde van 'Strange Victory, Strange Defeat'. Hetzelfde tempo, een goed nummer, maar verder niets aan de hand.

Het nummer 'Party Barge' heeft een erg mooi intro. Mooi gitaarwerk, weer die donkere stem van de zanger. In het midden van het nummer wordt het tempo even flink opgevoerd. Daardoor krijgt het weer een lichte vrolijke noot. We horen verder getoeter van een boot, het gerinkel van een bel en geschreeuw van meeuwen. Deze samples zijn niet storend.

'We Could Be Looking for the Same Thing' is een erg mooie afsluiter. Sommige zullen het nummer soft vinden, omdat de samenzang tussen de Bermans wel wat soft aan doet. Maar de wijze waarop ze de zin 'We Could Be Looking for the Same Thing' zingen, vind ik geweldig. Hier raakt de band toch wel een gevoelige noot!

fantastische hoes!

Ben vooral benieuwd naar de Maher Shalal Hash Baz cover "Open Field". Kan me niet voorstellen dat ze het origineel weten te overtreffen, maar ik ga ze binnenkort zeker een kans geven.

Ik heb net vanuit een niet te achterhalen impuls American Water weer eens opgezet, zie ik ineens dat ze een nieuwe hebben. Op samenzangen tussen Berman en Berman zit ik inderdaad niet te wachten, maar als het niveau van nummers als 'People' en 'The Frontier Index' ergens bereikt wordt, moet ik hier zeker achteraan.

'My Pillow Is the Threshold' begint zo langzamerhand mijn lievelingsnummer van de plaat te worden. Eerst had ik al mijn geld op 'Suffering Jukebox' gezet, maar 'My Pillow Is the Threshold' wordt steeds beter. Het einde van dit nummer is zo prachtig!

Ik vind hem iets beter dan de tegenvallende vorige Jews-plaat, maar ik ben bang dat het concept van de proclamerende dronkenlap toch langzaamaan aan verveling onderhevig raakt.

Dan hoef je hem nog niet een halve ster te geven . Mag ik degene die daar verantwoordelijk voor is even op het matje roepen?

Mèh. Mooie cover, maar de muziek is allesbehalve overtuigend..

Enige nummer op dit album waar ik na jaren nog naar teruggrijp is San Francisco B.C. Fijn verhaal over man die ware liefde ziet vertrekken omdat ze toch financiele zekerheid zoekt:

She said, "You don't make enough to provide for me"
I said, "What about the stuff that we quote 'believe'?"