Mother Tongue - Streetlight (2002)

Gevarieerde rock met funkuitstapjes, onder anderen getourd met The Cult. Live een sterke band met hit Damage van vorige cd.

Prima 2e cd, na een gat van zo'n 8 jaar EN zonder die geniale drummer Geoff Haba van de eerste cd. Toch verdient deze 4,5 ster, al was het maar om nummers als CRMBL en Trouble Came...

Mother Tongue, een band met een cultstatus met een weliswaar kleine maar fanatieke achterban. Dat komt met name vanwege de energieke liveoptredens in het verleden. Voor zover ik weet bestaat de band nog steeds maar blijven de heren rommelen in de marge. Dan deze plaat, in mijn oren en ogen blijft deze schijf de meest solide worp in het oeuvre van de band. Dat komt met name omdat de productie kraakhelder is, en de heren regelmatig gas terugnemen. De onstuimige rock explosies, doordesemd met funk, soul en blues worden beperkt tot bepaalde passages en door die balans te bewaken komen de songs het beste tot hun recht. Een nummer als Trouble Came vormt daar het beste voorbeeld van, loom, relaxed om af en toe tot een fraaie uitbarsting te komen, een heerlijke song. Maar zo staan er meer songs op die goed in elkaar steken; het funky Tides, het breekbare en soulvolle Modern Man of het meanderende Stars, stuk voor stuk sterke composities. Helaas, staan er ook op deze plaat weer titels die onevenwichtig zijn of het demostadium nooit ontstijgen en dat is jammer. De belofte werd en wordt op die manier nooit echt volledig ingelost. Conclusie; de beste van de heren tot nu toe maar nog te wisselvallig om te spreken van een topper.