The Blues Band - Brand Loyalty (1982)

Er zijn een aantal platenhoezen die in mijn (vroege) jeugd enorm indruk op mij hebben gemaakt (de eerste van King Crimson is er ook zo eentje). In LP-formaat was dit erg intrigerend, en opgroeiend moch ik vaststellen dat de muziek ook enorm meeviel. Het verbaast mij enorm dat (bijna letterlijk?) niemand deze band schijnt te kennen: er is op bijna geen enkel album gestemd, onbegrijpelijk! Ontdekking dient zich aan mensen!

En nu hebben we ook nog eens de lp-versie gescoord! Happy joy!

Leuke hoes. Is dit blues muziek? Zie dat die op Spotify staat. Ik zal 'm eens beluisteren.

Ik ben niet zo thuis in de Blues uit het Verenigd Koninkrijk. Ik laat het vaak links liggen, eenvoudig omdat ik het maar zelden boeiend vind. Al wil dat niet zeggen dat het allemaal slecht is natuurlijk. Zag onlangs Laurence Jones nog tekeer gaan en John Mayall is nog steeds ijzersterk, maar het zijn uitzonderingen. Dat zal een van de redenen zijn waarom ik nog nooit van deze band heb gehoord. Ik heb dit even snel op Spotify opgezocht. Spijt me wel, maar behalve de hoes is er verder weinig het vermelden waard en behave Might As Well Be en Big Fine Girl vind ik ook weinig blues aan dit album. Ik denk bij deze muziek eerder aan The Sweet dan aan Robert Johnson. Misschien dat op andere albums de blues beter benaderd wordt, maar dit album nodigt niet uit tot meer van deze band.

Je moet dit niet gaan luisteren vanuit het blues-standpunt. Ik heb hier nooit zo bij stil gestaan, omdat ik met deze plaat opgegroeid ben, maar ze hebben best een misleidende bandnaam op dat gebied. The Sweet hoor ik hier zeker niet, maar bijvoorbeeld J. Geils Band is inderdaad een betere referentie dan Robert Johnson. Eerdere platen zijn misschien beter, maar voor mij speelt hier nostalgie mee, wat natuurlijk niet verboden is...

Ik gaf inderdaad de indruk dat ik het niet goed vind omdat het geen blues is. Had ik even beter moeten opschrijven. Ik vind het inderdaad weinig blues, maar ik vind het niet slecht omdat de blues ontbreekt, maar omdat ik het gewoon matige muziek vind. Die ontzettende nare beat en het theatrale irriteert nogal. Heeft inderdaad niets met het genre te maken dat ze spelen. En nostalgie is natuurlijk sowieso nooit verboden.

Hun eerste 2 LPs hadden damaals behoorluk invloed. De blanke bloes was in die tijd zo goed als dood, prakties verdwenen uit de kroegen en alleen nog te zien op kultuuravonden, en deze jongens kwamen opeens live op ( de duitse ) TV en werden opeens geheipt als een nieuwe bek toe de roets beweging ........

Ze klinken veels te braaf voor mij papillen, op zich niet verwonderluk als je ziet dat er 2 ex-Manfreds in zitten, maar ze doen het voornameluk voor de lol ( Paul Jones zat tussendoor in Evita om de rekeningen te kunnen betalen ) waardoor ze behoorluk lange adem hadden.

Dan nog maar eens in real-time gedraaid. Vermoeden bevestigd: dit is een puike, lekkere plaat Gedateerd voor maagdelijke oren, dat vermoedelijk wel...