Hoewel het soms klinkt alsof hij te veel gedronken heeft (wat naar ik aanneem niet zo is) is dit best een fijn bluesalbum. De man kan ook goed met de mondharmonica overweg.
Op de een of andere manier werken de nummers heel aanstekelijk. Favo is Kansas City Baby. Wat ik heel fijn vind is de minimale begeleiding. Een drum en een basgitaar.
Nummer 26 in de 100 Greatest Albums of 1962.
3,5*