Immortal - Diabolical Fullmoon Mysticism (1992)

Af en toe heb ik behoefte aan een scheut herrie. Wat voor herrie, daar ben ik niet zo moeilijk in. Noise, screamo, grind; 't is mij om 't even - als het de oren maar eens goed uitspuit (een wat boude generalisatie, maar for the sake for argument, wil ik maar zeggen hè). In het kader van 'probeer eens wat nieuws' vannacht dit plaatje maar eens aangeslingerd, nadat ik in de hoezen KO het artwork was tegengekomen. Ik geef meteen maar ruiterlijk toe dat ik soms een ongelooflijke sucker ben voor tenenkrommende hoezen; zo ook deze. Heer A doet een indrukwekkend kunstje (u speelt met vuur!), heren B en C kijken gefascineerd toe. Voeg daar aan toe de middeleeuwse setting en een onleesbare bandnaam en u bent klaar: de heren in kwestie moeten toch vast echte bikkels zijn. Muziek met ballen, schreeuwt de hoes; neen, muziek met klóten!

Maar laat dat dan net even tegenvallen. Bij duistere, ruige black metal die wordt opgenomen tussen de vuurspuwsessies door verwacht ik nét iets meer; op z'n minst een verbrande bek die al kotsend de grimmige teksten declameert. Helaas zit dat er niet in. Ruig en duister en grimmig wil het nooit worden. Op het gros van de nummers ramt Immortal in een slap midtempo door, enkel variërend in wat ongeïnspireerde riffjes hier en daar. Dat de productie véél te wensen overlaat is dan wel weer juist de forte van de plaat; 't is bijna alsof de mannen werkelijk tussen de kantelen de songs opnamen. Het gitaargeluid is daardoor wel degelijk wollig en het gebrek aan ingenieuze composities en/of melodieën valt daardoor ook een stuk minder op. Het drumgeluid staat daarentegen erg slecht in de mix, als in te hard (en juist niet te zacht) en met een compleet fout klinkende snare.

Wat niet wil zeggen dat dit nu allemaal echt heel erg slecht is, maar Immortal lost de verwachtingen die ze weten te scheppen middels de geniaal foute hoes absoluut niet in en doet ze zelfs volledig teniet door hun vrij regulier klinkende muziek, die nergens echt indrukwekkend wordt. Tegenvaller dus; een soortement muzikaal understatement. Als iemand nog een écht duistere black metal plaat weet aan te raden hoor ik het graag. Immortal zal het moeten stellen met 2,5*.

Marduk - Plague Angel, zal je wel kunnen waarderen, indien je nog geïnteresseerd bent natuurlijk

(En check dan ook nog eens Emperor - In the Nightside Eclipse)

Altijd welkom, dergelijke tips! Die Emperor lijkt me wel wat, ik ga 'm eens opzoeken. Ben overigens zelf nog wat vage black metal op het spoor, ditmaal uit Korea. Klinkt veelbelovend in ieder geval.

Ondergewaardeerd.. dit eerste Immortal album! Sound is wat matig, maar dat is met zoveel black metal albums uit die tijd..

.... ook al is de reactie ruim 4 jaar naar dato, moet het toch even kwijt: een hele interessante analyse van een albumhoes, en hoe dit leidt tot bepaalde verwachtingen van de muziek, maar het is misschien een idee om gewoon een recensie te lezen eerst op internet. Als je een bak herrie wil luisteren, zijn er genoeg andere albums te verzinnen met " vuurspuwende bikkels"... of gewoon Battles in the North op zetten, gaat het tempo ook een stuk omhoog..

Met dit ijskoude weer is er natuurlijk geen betere band om te draaien dan IMMORTAL! Het debuut van de heren lijkt soms wat over het hoofd te worden gezien, en het is inderdaad ook niet hun snelste plaat, of de meest rauwe, of zelfs de koudste.

Toch is dit een sterk album en de moeite van het luisteren waard. Het heeft een bepaalde cryptische, mysterieuze sfeer die versterkt wordt door korte momenten op de akoestische gitaar en het midtempo van sommige nummers. Op andere momenten wordt het gaspedaal toch weer flink ingetrapt en gaat de band razend tekeer. Het zorgt voor een goede afwisseling, en ook de niet al te lange speelduur zorgt ervoor dat het album niet gaat vervelen.

Een mooi werkje dus uit de begindagen van de Noorse Black Metal-beweging. Een tijd dat zelfs Immortal nog als een serieuze band werd gezien....maar als je dan de clip van Call of the Wintermoon bekijkt ga je toch al twijfelen. Maar dat doet verder gelukkig geen afbreuk aan dit album!

Call of The Wintermoon met die clip blijft fenomenaal.