Jen Wood - Getting Past the Static (1997)

Toen Jen Wood dit album maakte was ze een jaar of 20. Erg jong dus. Maar in deze plaat ontdek je al meteen de unieke kracht die ze in zichzelf draagt. 12 rocksongs die telkens een spanning meedragen maar toch zo harmonieus zijn. De stem is zacht en komt overeen met de akoestische gitaar. Je zou denken dat dit een gewoon plaatje is zoals je wel vaker meemaakt met indierockvarianten. Deze artiest is anders. Uniek.
Zeker iets wat rockliefhebbers van deze site moeten luisteren. Erg sterk werk.

wat een ongelofelijk goede stem heeft deze meid zeg. Soms wat te hysterisch en ook soms wat te drammend naar mijn smaak, maar er zijn maar een paar nummers waar het me echt stoort. Het mooiste nummer is voor mij zonder twijfel het dreampop achtige 'scent over' dat na een rustig snaarplukkend intro op 1:10 ineens aanzwelt met dynamische warme acoustische gitaaraccoorden welke nergens afdoen aan haar engelachtige vocalen en deze juist dragen, ongeveer als de nummers van Rose Melberg. Ook "stay' en "bulletbox" hebben diezelfde opbouw.

'Candy' is de vreemde eend in de bijt: een mooi instrumentaal folk track in de geest van Pullman of zelfs R.E.M.'s losing my religion. Zal wel de banjo zijn.

Het album is alleen behoorlijk zeldzaam aan het worden en derhalve is de prijs iets te hoog.

Stemmen geblazen!