Albert Ayler - Bells (1965)

Bij ESP waren ze hier indertijd zo van onder de indruk dat ze het niet de moeite vonden om de B-kant ook nog te vullen. Logisch dat ze daar wilden voortbouwen op het (relatieve) succes van Spiritual Unity, maar ik hoor de urgentie toch niet zo.
Ja, het thema in het laatste stuk van het nummer is sterk (maar dat lijkt soms ook wel erg sterk op Ghosts) maar verder is het eerder lang dan overdreven spannend. Sterker, het klinkt zeker in het middenstuk nogal incoherent en af en toe zelfs wat doelloos.