Pentagram - First Daze Here (2002)

Fantastische klassiekers op dit verzamelalbum. Op hun andere (reguliere) albums klinken ze "duisterder" dan dit en zijn er ook "doom" versies van deze nummers te vinden die zeker de moeite waard zijn. Benieuwd hoe Pentagram op het idee kwam de wisseling van geluid (en stijl?) te maken.
Na meer dan twee jaar kunnen ze mij nog steeds boeien!

Het blijft geniaal, dit album. Hadden ze hier maar een regulaire van gemaakt... Hij staat al een tijdje op 1.

Achtung! Wat een heerlijk bandje is dit zeg. Oude donkere Black Sabbath sferen en tonen zwemen door sommige songs. Voor het eerst dat ik het hoor. Dit verdient serieuze luisterbeurten.
Hopelijk is het ook een goede live band.

Na met Witchcraft aan de slag te zijn geweest (ooit begonnen als eenmalig eerbetoon aan Pentagram) en de reminder dat Pentagram na al die jaren gaat stoppen, ben ik de platen weer gaan afstoffen. Ik volg deze band al zo'n vijftien jaar en heb ze tweemaal zien optreden. Hun grootste fan ben ik niet, maar het is een band met een flink verleden, bijzonder invloedrijk, aangename muziek en een frontman die duidelijk teveel gerookt heeft.

Als een marathon een goed beeld moet geven van hoe een band zich ontwikkeld heeft, heb je aan Pentagram een lastige klus, want de heren waren erg actief in de jaren zeventig, maar hun eerste studioplaat is van 1985. Daarom pak ik Last Daze Here maar gewoon mee. Veelal oude versies van songs die jaren en jaren na geschreven te zijn pas op een album kwamen. In sommige gevallen zelfs als titeltrack, zoals Be Forwarned en Review Your Choices. Waarom Forever My Queen die eer nooit gehad heeft, is mij dan weer een raadsel. Stoere titel namelijk, maar ook echt een nummer met ballen. En het houdt hier niet op. When The Screams Come is natuurlijk ook een klassieker. Waarom Walk In The BLue Light nooit een album gehaald heeft, is me een raadsel. Erg fijn slepend nummer met sterk gitaarwerk. (misschien komen we het nog tegen onder een andere titel. Zo goed ken ik Pentagram dan ook weer niet).

Behalve Forever My Queen, Walk In The Blue Light ben ik ook dol op het uptempo Starlady. Seventees Pentagram klinkt alvast erg geslaagd. Ja, het leent duidelijk van Black Sabbath, maar komt met een erg Amerikaans geluid voor de dag waardoor ik het nooit een kopie zal noemen. Iets als "Amerikaans antwoord op Sabbath" is een perfecte omschrijving. Zonde dat het echte album er nooit gekomen is, want het zou een absolute klassieker zijn geweest. De geluidskwaliteit wisselt, maar dat is simpel te verklaren doordat deze compilatie bestaat uit demo-opnames uit verschillende jaren en live registraties. De charme is er niet minder om. Voor mij wordt het wel interessant hoe de doomversies van deze krakers gaan zijn.