1
geplaatst: 24 maart 2024, 13:48 uur
Heb deze op één cd, samen met de opvolger Firing on all six. Met zanger Kenny Driscoll klinkt Lone Star erg Led Zeppelin-achtig, met pompeuze toetsen daarbij en slepende, Uriah Heep-achtige passages. A million stars steekt er net bovenuit op dit niet onaardige debuut.
1
geplaatst: 24 maart 2024, 23:22 uur
Zag bovenstaande bijdrage, dank Arjan! De groep kreeg in januari vorig jaar aandacht in Classic Rock Magazine.
In deze bezetting van Lone Star zanger Kenny Driscoll die later bij Gary Moore zou werken en gitarist Paul Chapman, bekend van UFO. Reden genoeg dus om dit debuut eens te gaan beluisteren, nadat ik de naam Lone Star bij die albums tegenkwam.
In deze bezetting van Lone Star zanger Kenny Driscoll die later bij Gary Moore zou werken en gitarist Paul Chapman, bekend van UFO. Reden genoeg dus om dit debuut eens te gaan beluisteren, nadat ik de naam Lone Star bij die albums tegenkwam.
0
geplaatst: 15 december 2025, 18:22 uur
Laat ik deze plaat nou begin november in een platenbak zijn tegengekomen. Uiteraard meegenomen en de omschrijving van Arjan Hut klopt helemaal. Je hoort invloeden van Led Zeppelin en ook zou je aan Free of Bad Company kunnen denken: de wortels stevig in de blues, is dit ouderwetse hardrock volgens het boekje, sterk uitgevoerd.
Nou ben ik niet de grootste fan van die namen, maar de heren uit Cardiff, Wales doen niet voor hen onder. Omdat ik gitarist Paul Chapman van UFO ken, luisterde ik aanvankelijk met die oren en verrek, hier en daar kun je je voorstellen dat Phil Mogg een nummer had kunnen zingen. Maar al schemert ook bij die groep vaak de schaduw van de blues, toch ligt het resultaat veel dichter bij Zep. Sterkste bewijs daarvan is slotlied Illusions, dat tokkelend-sferisch begint met Driscolls herkenbare hees-rauwe stem centraal.
Chapman heeft in Tony Smith een capabele collega, de toetsen van Rick Worsnop (bijzondere naam, het lijkt wel Spinal Tap) zijn daarentegen meestal bescheiden. Alhoewel, in She Said krijgt hij een solo. Verder valt links en rechts op dat drummer Dixie Lee een dubbele basdrum inzet zoals in opener She Said, in 1976 nog vrij zeldzaam in de wereld van luide rock. Leuk om de elpee tegen te komen (Nederlandse persing) en om te horen waar Chapman en Driscoll voor stonden. Beste voorbeeld daarvan is A Million Stars, waar één en ander het meest spettert.
Wellicht interessant voor de fans van UFO en andere namen die ik noemde. Ook liefhebbers van het Thin Lizzy van midden jaren '70 zouden dit kunnen waarderen. Het album staat niet op mijn streamingplatform, wél op JijBuis.
Nou ben ik niet de grootste fan van die namen, maar de heren uit Cardiff, Wales doen niet voor hen onder. Omdat ik gitarist Paul Chapman van UFO ken, luisterde ik aanvankelijk met die oren en verrek, hier en daar kun je je voorstellen dat Phil Mogg een nummer had kunnen zingen. Maar al schemert ook bij die groep vaak de schaduw van de blues, toch ligt het resultaat veel dichter bij Zep. Sterkste bewijs daarvan is slotlied Illusions, dat tokkelend-sferisch begint met Driscolls herkenbare hees-rauwe stem centraal.
Chapman heeft in Tony Smith een capabele collega, de toetsen van Rick Worsnop (bijzondere naam, het lijkt wel Spinal Tap) zijn daarentegen meestal bescheiden. Alhoewel, in She Said krijgt hij een solo. Verder valt links en rechts op dat drummer Dixie Lee een dubbele basdrum inzet zoals in opener She Said, in 1976 nog vrij zeldzaam in de wereld van luide rock. Leuk om de elpee tegen te komen (Nederlandse persing) en om te horen waar Chapman en Driscoll voor stonden. Beste voorbeeld daarvan is A Million Stars, waar één en ander het meest spettert.
Wellicht interessant voor de fans van UFO en andere namen die ik noemde. Ook liefhebbers van het Thin Lizzy van midden jaren '70 zouden dit kunnen waarderen. Het album staat niet op mijn streamingplatform, wél op JijBuis.
* denotes required fields.
* denotes required fields.