Loren Mazzacane Connors / Jean-Marc Montera / Thurston Moore / Lee Ranaldo - MMMR (1997)

Het begint met wat gruizig gitaarwerk van, dat zal met zo'n tracktitel ook wel, Jean-Marc Montera. Wat dat betreft erg fijn dat de tracks hierbij handig zijn genoemd. De eerste is vrij rustig, met af en toe wat vreemde tonen, en kan mij eigenlijk niet heel erg boeien. Hij doet z'n best wel, maar het is nergens daadwerkelijk écht interessant of verrassend, en ondanks het feit dat het gruizig is, kan het nergens overtuigen als functioneel gruizig.

Tweede track knalt er dan een lid van Sonic Youth in, en ook Connors (die ik dan weer ken van een toffe samenwerking met Jim O'Rourke), en daar zit al wel wat meer spanning in, een tikkeltje mysterieuzer ook. Het is lichtelijk zeurig, maar dat levert aan de andere kant ook wel een mooi hypnotiserende sound op. Zekere de steeds terugkerende dreunen (slagen?) zijn van toegevoegde waarde, en houden het geruis en gebrom wat bij elkaar.

Nu ja, in de derde track is er wat gegorgel bijgekomen, het piept en kraakt meer, rommelt wat aan, maar eigenlijk heb ik overal een beetje het gevoel: wie doet nou wat? Doen er eigenlijk wel vier mensen mee aan dit album? Het zijn (in elk geval 3, Montera ken ik verder niets van) fantastische muzikanten, maar, vullen ze elkaar aan? Halen ze het beste in elkaar naar boven? Daarop is het antwoord wat mij betreft: neen. Er mist iets extra's.