Manfred Mann Chapter Three - Manfred Mann Chapter Three (1969)

Twee en een kwart ster voor dit opvallende uitstapje van Mann is toch wel wat weinig. Het verschilt nogal van het werk dat ik van de Earth Band ken - het is m.i. niet te vergelijken met The Roaring Silence - wat toch met twee covers van Springsteen (twee - althans op mijn exemplaar, ook Spirit In The Night) niet echt uitblinkt in creativiteit. Deze plaat doet dat wel, al doet het totaalgeluid nu gedateerd aan.
Jazzy benaderingen van de typische hippie-sound, zo zou je 't kunnen typeren. Veel ruimte dus voor improvisatie, afgewisseld door typische niemendalletjes (ik bedoel dat niet per sé negatief) als Sometimes. Leuke plaat, met mooie blazers ook.

Inderdaad, dit album is beslist de moeite waard - maar waarschijnlijk niet zo erg boeiend voor al die
liefhebbers van hun pophits op het Fontana-label met Mike D'Abo als zanger. Het is veeleer een jazzrock-
achtig album, en heeft dus een geheel ander geluid dan dat van hun rhythm and blues- en popnummers. Hoe sterk en hoe boeiend het ook is, voor mij wordt het ontsierd door de rasperige vocalen van Mike Hugg. Verder is het echter een boeiend album, met inderdaad lekkere blazers. Het tweede album vond ik helaas wat minder van kwaliteit. Manfred Mann Chapter Three was helaas geen lang leven beschoren, wat als ik mij goed herinner te maken had met de te geringe financiële opbrengsten omdat hun optredens tot kleine clubs beperkt bleven.

Ontdekt dank zij Four Tet, die "One Way Glass" in zijn Late Night Tales-mix verwerkte...
Bijzonder plaatje!