C86 (1986)

Legendarische tape, die een heel nieuw Indie geluid liet horen uit Groot-Brittannië. De meeste van deze bands hebben nooit een compleet album gemaakt, dus ik moet maar eens vaker de indie-7" bakken doorspitten in de betere 2de Hands platenzaken!

Velocity Girl

Hmm.. tussen het amateuristische gebraggel (Can-pastiche hier, post punk gekluns daar) staan ook een paar leuke liedjes. The Pastels, zeker eens achteraan.

Half Man Half Biscuit - I Hate Nerys Hughes (From the Heart) Zo'n fantastisch nummer.

En het geweldige wedding present nummer. Toch meer legandarisch in verhaal dan in muziek.

Primal Scream - "Velocity Girl"
Veelbelovende start. Typische janglepop, maar welgoedgespeeld en de zang is ook erg aangenaam. Wat opvalt is hoe kort het is (80 seconden), maar dat het desondanks toch compleet aanvoelt.

The Mighty Lemon Drops - "Happy Head"
Dit nummer heeft precies het drumwerk van Elvis Costello's Angry. Ook heeft het wel wat weg van Oasis' Up In the Sky.
Echt goed is het alleen niet.

The Soup Dragons - "Pleasantly Surprised"
Wat simplistisch nummer. Heel rechtoe-rechtaan rock. Een beetje als die skatepop van Blink 182 eigenlijk. Tekstueel klopt dit nummer ook van geen kant geloof ik.

The Wolfhounds - "Feeling So Strange Again"
Ja, dit gaat dus compleet aan mij voorbij. Iets onbeduidends met twee akkoorden en een bridge.

The Bodines - "Therese"
Het intro klinkt als Chic on speed (vat je hem?). Het intro klinkt nog best leuk. Vervolgens wordt er echter niets aan toegevoegd. Ja, behalve een zanger die er wat monotoon overheen zweeft. Oh, en een tekstuele herhaling moet als refrein dienen ofzo (''It's scares the health out of me'').

Mighty Mighty - "Law"
Beweeglijk baslijntje, funky highlife-gitaar eroverheen... Vervolgens begint Morrissey te zingen. Wie, Morrissey? Ja, of ten minste die klinkt alsof hij hem onbewust parodieert. Muzikaal is hier geen reet aan trouwens. Ik had alleen nooit verwacht dat er iemand was die zo dicht bij het stemgeluid van Morrissey komt.

Buffalo - "Stump"
Oh, wat heb ik hier een gigantische hekel aan. Van dat zogenaamde grappige postpunkgedreutel. ''We zijn indie, dus dan horen we zo te klinken, toch?'' Een Talking Heads 'throwaway song', maar dan met een David Byrne zonder humor. De tekst van dit nummer is zo quasi-intellectueel dat het niet meer leuk is.

Bogshed - "Run to the Temple"
Een nummer met een opzwepend tempo maar verder niets. De zanger roept er maar wat teksten overheen. En dan niet zoals Gang of Four dat doet, met venijnige en sexy gitaren, maar precies zoals post-punk nooit bedoeld kan zijn.

A Witness - "Sharpened Sticks"
Al net zo saai als het vorige nummer. De riff belooft nog een Fall-kopie, maar maakt die belofte nergens waar. En dat dan 2 en een halve minuut lang, die minstens als diens dubbele lengte voelen.

The Pastels - "Breaking Lines"
Dit nummer is wat bedachtzamer. De gitaren spelen hier meer voor 'ringy' arpeggios's dan eenzijdige riffs, wat voor een welkome afwisseling zorgt. Dit is iets wat Sebadoh had kunnen schrijven, als ze daar de rust voor hadden gehad. Niet geweldig, maar alles klinkt goed na die troep hiervoor en het nummer straalt een soort hemelse sfeer uit.

Age of Chance - "From Now On, This Will Be Your God"
Neeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee, ik krijg hiervan gewoon neiging om de boxen in te slaan omdat er zo'n troep uitkomt. Kanonsdrums maar met de vaardigheid van een kleuter, heel veel fuzz en dat allemaal op 1 akkoord. Het nummer duurt 3:18 te lang.

The Shop Assistants - "It's Up to You"
Een vrouw! Godzijdank, want met die zogenaamd 'eigenwijze' mannen heb ik het wel weer gehad. Het nummer klinkt droomachtig, loom. En eindelijk, dit klinkt ook echt als een ' liedje'.

Close Lobsters - "Firestation Towers"
Dit klinkt precies als The Wedding Present eigenlijk. Nou ben ik al niet zo gek van die band, maar dit is weer minder. Het klinkt niet als de 'real deal'.

Miaow - "Sport Most Royal"
Weer een vrouw! Een beetje rockabilly-achtig sfeertje, en dat klinkt heerlijk fris na al dat gejangle, gefuzz en gepriegel.

Half Man Half Biscuit - "I Hate Nerys Hughes (From The Heart)"
Het enige nummer wat ik al van te voren kende. Dit nummer is perfectie, maar nog niet eens het beste van het album waar het op staat.
Deze band heeft, in tegenstelling tot al deze andere C86-bands, enorm veel zelfspot, en Nigel Blackwell zet hier expres een belachelijke strot op en het rockt nog als een tierelier ook. Daarbij is de climax van dit nummer hilarisch. NME heeft er nog in durven knippen ook.
Iedereen die dit leest, ga verdorie NU Back in the D.H.S.S. kopen!

The Servants - "Transparent"
Aardig (door de akoestische gitaar en het slide-spel) opzwepend nummer, dat zich zonder pretentie presenteert en daardoor een van de aangenamere nummers van deze cassette is.

The Mackenzies - "Big Jim (There's no pubs in Heaven)"
Verdomme, ze zijn er weer. 'Hip' post-punk-gespriegel, inclusief de meest belachelijke overgangen, die totaal niet op elkaar aansluiten.

Big Flame - "New Way (Quick Wash And Brush Up With Liberation Theology)"
We zijn nog niet klaar met die achterlijke troep. Waar zit de skip-knop?

Fuzzbox - "Console Me"
De derde vrouw van deze compilatie, en wederom een nummer dat eruit springt. Het nummer klinkt als een spacy horrornacht, en valt compleet buiten de boot op deze verzameling liedjes. Maar het zal je vast niet verbazen dat ik dat ik dat in dit geval niet erg vind.

McCarthy - "Celestial City"
Dromerig nummer wat niet echt ergens naartoe drijft, maar gelukkig ook niet erg opdringerig klinkt, wat wel zo prettig is.

The Shrubs - "Bullfighter's Bones"
Wat ben ik blij dat we aan het eind van deze compilatie zijn aangekomen. Maar blijkbaar niet zonder dat ik nog maar eens lastig wordt gevallen met onnodige muzikale drukte. Valt onder noemer ''zinloos post-punkgepriegel''. Valt ook onder noemer ''weggooien die troep.'' Wat willen dit soort bands hiermee bereiken? Het is niet grappig en het is niet goed.

The Wedding Present - "This Boy Can Wait"
Het tempo en het akkoordenschema van een punkband, een zanger eroverheen die klinkt als Ian Curtis die daadwerkelijk kan zingen. Wat heb ik dit gemist zeg, een echt liedje. Niet zo gek ook dat deze band het wel tot een groter publiek heeft geschopt.

Wat mij opviel is dat tegen mijn verwachting een band als Talking Heads veel meer een inspiratie lijkt te zijn op deze cassette dan The Smiths. Verder staat het album vol met alternatieve rommel die vaak
saai, ongeinspireerd en overbodig klinkt, hoe (letterlijk:) hard de bands ook hun best doen. Vrijwel elke band klinkt verschrikkelijk gedateerd door de productie, maar ook door de ideeen van de bands zelf. Veel van deze bands vergeten gewoon liedjes te schrijven. Of ze kunnen het niet, dat kan ook. Het evrbaast me ook neit dat dat PruimaL Scream niet geassicoeerd wilde worden met deze beweging. "[t]hey can't play their instruments and they can't write songs." En op een paar uitzonderingen (The Pastels, The Shop Assistants, Miaow, Half Man Half Biscuit, The Servants, Fuzzbox, McCarthy) ben ik het grondig met hem eens.

Nu ook als superdeluxe 3cd-box! Met 50 bonustracks.

50 nog slechtere nummers? Pff...