Tangerine Dream - Views from a Red Train (2008)

Lekker stevig kost TD meer bezig met rock dan wat we gewend zijn van ze. Zeer goede schijf van Edgar en co.

Dit is inderdaad een Tangerine Dream album waar wat meer rock-klanken op te horen zijn. Dit gelukkig wel met enige nuance, zodat er van headbangen geen sprake is. Naast de gitaar is er voldoende sfeer te horen, waardoor het beeld ontstaat van in een trein zitten waar divese landschappen voorbij komen.

Mede hierdoor een album om even van de wereld te zijn, maar ook een prima soundtrack tijdens het riezen. Al kijkend uit het raam van de trein in herbergzaam gebied past het zeer goed. Daar door wordt de reis net dat stukje spannender van. Ook voor thuis op de bank is dit een prima album. Met de ogen dicht moet dan weliwaar wel zelf de beelden worden bedacht, maar in de muziek zitten daar wel voldoende aanknopingspunten in. Tot zover prima muziek.

Toch heb ik nu het idee dat dit album als dit stukje voor de MusicMeter klaar is toch voor lange tijd in het cd-rek gaat verdwijnen. Een gevoel van "ha wat lekker ontbreekt" een beetje. Dit wil niet gelijk zeggen dat de muziek niet goed is. Deze is van prima kwaliteit en de productie doet daar voor niet onder. Wat dat aan gaat niets dan lof en daarom ook een dikke voldoende. En als ik lange reis ga maken met de auto of trein gaat die zeker mee daar is de muziek erg geschikt voor. Het heeft daar voor de juiste drive.

Deze schijf gaat bij mij regelmatig de speler in wat is dit weer een van de betere releases die Edgar gemaakt heeft. Is voor mij nu al een TD top 10 album.

Zo mezelf kennende heb ik bij dit album hetzelfde gevoel als wat ik destijds had bij Rockoon. In het begin het gevoel wat is dit lekker, maar op de lange termijn toch iets wat voor lange tijd het rek ingaat om daar af en toe uit te komen. De tijd zal me leren welke kant de meter opslaat. Dat is het mooie van een mening die kan je bij stellen. En als het kwartje echt is gevallen, dan ben ik ook zo eerlijk omdat te melden op de MusicMeter. Tot die tijd afwachten maar...

Vanavond weer gehoord en oef wat spettert dit album door de Speakers. Levathian en Sound of a Shell zijn de hoogtepunten op deze schijf. Dit is TD op z'n best uit deze tijd.

Dit album wordt naar meerdere luisterbeurten steeds beter, doordat ik er steeds meer vrijheid in hoor. Eerder had ik dit vergeleken met Rockoon, maar dat is bij nader inzien niet juist. Rockoon had iets scherps wat deze beslist niet heeft. Het is erg sfeervol met heerlijke gitaar. Volgens de nu geldende maatstaven een groei-album in de notendop.

Dit album is veel constanter en evenwichtiger en daarom ook een beter album dan een Rockoon, die Gerards Dream als voorbeeld neemt. Views from a Red Train is een prima en spontaan tot stand gekomen TD-album die weliswaar weinig echte verrassingen laat horen, echter wordt dit gecompenseerd met een hoop goede nummers. Tevens laat TD zich een wat steviger smoelwerk aanmeten, vanwege de vele rockende gitaarstukken die dit album op een aangename manier opsiert. Mooi voorbeeld is het afwisselende "Hunter Shot by a Yellow Rabbit" (een originaliteitsprijs voor de titel), die na een rustig begin, lekker uptempo wordt, waarbij Edgar's gitaarsolo's het nummer naar grote hoogten gooit.
Niet alle nummers vind ik even sterk. De opener "Carmel Calif" doet me iets te back-to-basic aan, waardoor het niet blijft hangen. "Passing All Signs" is mooi en ingetogen, maar tevens klinkt het alsof men niet wist waar ze heen moesten met dit nummer, waardoor het wat dwalerig en twijfelachtig overkomt op mij.
Over het algemeen is het verder gewoon aangename en fijne TD-kost. Het doet me goed dat dit album, vooral t.o.v. vele andere albums uit de recentere periode, lekker gitaar-georiënteerd is. Het komt de nummers zeker ten goede. Ook de ritme-secties zitten goed in elkaar, zoals bijvoorbeeld op "Leviathan" en "Nutshell Awakening". Op "Leviathan" lijkt de ritme-sectie zelfs wel een beetje op die van het thema van "Peter Gunn".
"One Night in Space", die trouwens ook op single is verschenen, heeft, ondanks het opzwepende karaker, een lekker 'laid-back'-gevoel over zich. De stoere gitaarpatronen zorgen voor een sterke nuance binnen het geheel.
Het originele, zweverige "Serpent Magique" is, vanwege de sterke opbouw, nog zo'n sterk nummer die het bij mij goed doet. De vlotte ritme-sectie sluit sterk aan bij de muziek, waarbij de subtiele, twinkelende sequences die verweven zitten, een vermelding waard zijn. Het thema herhaalt zich constant, maar dit gebeurt op zo'n onbewuste manier, dat het niet eentonig wordt.
"Lord of the Ants" is ook al weer zo goed. Edgar's solowerk is sowieso al erg goed in dit nummer, maar wat me ook opvalt, is de sequence-sectie die in de verste verte wel wat weg heeft van een versnelde versie van die van "White Eagle". Erg bijzonder.
Het lekkere, up-tempo "Fire on the Mountain" heeft qua stijl een hoog Livemiles-gehalte, aangezien dit nummer me erg aan de muziek van dat album doet denken.
"Sound of a Shell" sluit het album op originele wijze af en is weer een wat meer ingetogen en eigenzinnig nummer. Het gitaarwerk hier is iets om van te smullen!

Views from a Red Train is zeker een degelijk TD-album, eentje die wat moeilijk van start gaat, maar naarmate de rode trein zijn weg eenmaal gevonden heeft , steeds beter wordt. En uiteraard ook, na meerdere luisterbeurten. Tevens krijg je waar voor je geld, aangezien dit album gewoon bijna 80 minuten duurt en praktisch over de gehele linie gewoon goed is. Aanradertje!!

Froese en kompanen zijn op deze wat ‘ruigere’ plaat flink op dreef. Misschien wel iets teveel. De drumprogrammeurs en studiotrommelaars draaien overuren.
Ik houd van TD’s up-tempo nummers maar ook in die categorie moet je wel enige maat blijven houden.
‘Hunter shot by a yellow rabbit’ en ‘Nutshell awakening’ bijvoorbeeld zijn me dan weer te banale rock met die opdringerige elektrische gitaar. (Zie ook mijn bezwaar bij ‘Hamlet’ op het verder prachtige Ocean waves collection.)
Ach, heb ik dan alleen maar weer wat te zeiken? ‘Leviathan’ is misschien een klein hoogtepuntje. Doet me qua sfeertekeningen in de verte een beetje denken aan het dreigende ‘Trauma’ op Autumn in Hiroshima. Dat dan.

Nou nou, ik klink hierboven wel meteen erg negatief - is ook weer niet de bedoeling.

Enkele intense luisterbeurten door de dag heen verder en het kwartje valt definitief... Hele ster erbij en de zegen van boven. Plaat blijkt een avontuurlijke treinrit naar nog niet ontdekte contreien....