Satyricon - Dark Medieval Times (1993)

Top album. Door de simpele opbouw en de rare distortion in de gitaren raak je in een soort duistere trance die je niet meer loslaat. Ook het aparte groeps-gebrul in het 2e nummer kom je nergens anders, naar mijn weten, tegen.
En ik ga geen argumenten aandragen met betrekking tot het feit dat dit ECHT TRUE black metal is. Aanstellerij vind ik dat. Goede duistere muziek. PUNT.

Mooi duister album,Walk The Path Of Sorrow is ook een prachtige titel voor een song.Het begint er mooi en rustig.Een beetje horror achtig.In het lied Dark Medieval times is het gezaamenlijke gebrul inderdaad er apart en mooi.Ergens aan het einde komt er ook een fluist ofzo in wat de middeleeuwe sfeer duidelijk onderstreept en volmaakt.Het begin van Skyggedans lijkt er veel op een liedje van Nine Inch Nails,weet alleen niet welke.

dark medevil times beste plaat van satyricon een 5.0




feit dat dit ECHT TRUE black metal is

deze cd is zo duister dat je met de aparte rauwe geluid terug waant naar winterse landschappen in noorwegen.

HAIL BLACK METAL

Dit echt een van hun beste cd's, echt black metal.

Dark medieval Times, hun mooiste track, met veel middeleuuwse invloeden.

5*

In the Devoid of Sorrow
The Air and my Heart full of Luster

Behind the Mountains
Blasphemy to the Gates

Right passed easy Talk
We can once again walk the Path of Sorrow
Let the Turn of Search bring you away

Ahhhhh!

Two Shades of the Midnight Fire
In the Night Sky
You waiting Child walk with me
Walk by Side of Fall
The Essence to open those Gates
And still we must walk the Path of Sorrow

wat een nummer. THOU SHALL PRAISE TRUE NORWEGIAN BLACK METAL.

metal ist krieg

Wat een sfeer!

Voor het eerst geluisterd met 'Druids Fantasy' (een licht trippend smartshopmiddel wat je zintuigen verscherpt) en werd helemaal meegesleept in de horror sfeer.

Ondanks dat Satyricon anno 1993 wat obscuur kinkt, is Dark Medieval Times een ronduit majestueus album. Goed gedoseerde synthaccenten, larderen de dunne doch ruwe black metal met een bijzonder ijzig bijeffect. Ratelende blastbeats worden plotseling afgebroken voor duister klinkende akoestische passages waarin fluitjes en gesproken woord de demonen van het woud doen oproepen om tere verdwaalde zieltjes te collecteren. Satyr klinkt anders dan op latere releases op het debuut nog als een bezetene. Het hele album klinkt bezeten. Het machtige Walk The Path Of Sorrow is de echte uitschieter, maar de rest mag er ook beslist zijn. Dark Medieval Times is een zwart fonkelend juweel temidden van de opkomst van de Scandinavische golf in de eerste helft van de jaren 90.

Heel vet album, alleen klinken de gitaren met momenten bijna als een electronische zoem, en niet echt meer als een electrisch versterkte gitaar. Desalniettemin zeer sfeervol en duister!

Jammer dat bij sommige platen het artwork vernieuwd wordt bij een heruitgave. Nu wil ik niet zeggen dat ik het originele artwork van deze plaat mooi vind, in tegendeel. Heel objectief gezien is het erg amateuristisch, en past het niet bij de koude donkere sfeer van het album, wat het nieuwe artwork wel doet vind ik. De originele tekening hoort gewoon bij deze plaat, net zoals de amateuristische foto's op de achterkant en de matige productie. Het past in de tijdsgeest en hoort bij hoe er invulling gegeven werd aan de black-metal cultuur van begin jaren 90.