Jliat - When We Focus on Nothing as Opposed to the Set Or Subset of Infinite Events with Whatever Intellect We Have in That Moment the Conscious State Becomes Aware of the Alternative to the Infinity of States Which in Its Apprehension Is Enlightenment. (2000)

waanzinnige title voor een aardig album.

wat een ongelooflijk gezochte titel zeg...

Uit alle nieuwsgierigheid even naar gezocht, en is op hun officiële website gratis te downloaden. Schik aub niet af van het 'goed' verzorgde ontwerp van de site.

Tjonge jonge, wat is dit slecht zeg. Zeventig minuten lang een monotoon oppervlakkig geluid dat door één of ander schraal keyboard geproduceerd wordt. Totaal geen diepgang, totaal geen variatie (ach, het zweeft wat heen en weer), en totaal, maar dan ook totaal geen moment waarop je echt GERAAKT wordt. Stel je eens voor, iemand die je ZEVENTIG minuten lang loopt te vervelen met z'n vingers op dezelfde toetsjes. Je kan er nog beter een schroef aan vast zetten, heeft hetzelfde effect.

Super schraal goedkope rot drone.

Ik heb zo veel mooie ambient gehoord, maar dit is toch wel het ultieme bewijs dat ieder genre zwarte schapen zitten. One big pile of epic fail.

1,0* voor de titel.

Helemaal mee oneens. Dit is een absolute klassieker.
Het is vrij abstracte en experimentele muziek. Misschien begrijp je het gewoon niet of klikt het niet tussen jou en de muziek. Toch doet dat niet af dat dit een indrukwekkend werk is waar ik graag naar luister. En dan nog goedkoop gaan noemen vind ik al helemaal erover. Vraag me af of het werkelijk de muzikant is die amateur te noemen valt.

Sorry meneer, welke plaat wou u bestellen?

Klant: When We Focus on Nothing as Opposed to the Set Or Subset of Infinite Events with Whatever Intellect We Have in That Moment the Conscious State Becomes Aware of the Alternative to the Infinity of States Which in Its Apprehension Is Enlightenment.
Verkoper: Ik zal wel even kijken, welke artiest?
Klant: Jliat.
Verkoper: Arabische muziek?
Klant: Nee, vage hippiemuziek volgens mij.
Verkoper voert titel in op de zoekmachine op zijn pc.
Verkoper: Ok.
Klant: Hebben jullie hem nog?
Verkoper: Ergens. Zoek eens bij extreem lange titels of vage hippiemuziek.
Klant: Ok, bedankt.
Verkoper: Geen dank.

jliat is toch wel iets bijzonders.

Deze ken ik nog niet maar ga hem ff van die site plukken.

Had niet verwacht dat ik het hier mee eens zou zijn. Ik verwachte iets in de trant van William Basinski, wat prachtig is, maar dit slaat echt nergens op.
Het raakt me inderdaad echt nergens en heeft de twijfelachtige eer om een van mijn enige 0.5's te mogen zijn. Behalve wat hitzone's en K-Liber is dat niemand nog gelukt. Zelfs de hoes is lelijk.
Het is zo slecht dat je bijna in de verleiding komt om, onder het mom van openmindedness, het toch mooi te vinden,
Ik ben benieuwd wat de mensen die dit goed vinden er nou precies mooi aan vinden.

ja, inderdaad, gééf zo'n titel maar eens op.....pffft.

Euh, de muziek hiervan.... geen idee???

Duidelijk allemaal mensen hier die zich nog niet bewust zijn van het alternatief op een oneindige hoeveelheid bestaanstoestanden.

Duidelijk iemand die geen gevoel voor humor heeft.

de titel

de reacties hierop zijn natuurlijk niet meer dan logisch, het is dan ook een experimenteel werk en moet ook op die manier beluisterd worden vind ik. persoonlijk vind ik nature of nature iets prettiger in het gehoor liggen en daardoor functioneler. maar dit werkje mag er ook best wezen, zeker op een hoog volume en in de juiste stemming werken de geluiden erg op je in.

Zijn het niet gewoon mensen die aandacht zoeken zoals die kerels van para-dinges?

Jliat mag je zien als een soort John Cage-aanhanger. Dit soort mensen hebben een speciale, misschien wel radicale visie op muziek die vrij filosofisch getint is. De titel van het album draagt dan ook een betekenis al weet ik niet precies wat die is. Misschien is het om luisteraars te lokken, misschien gewoon om de luisteraar iets mee te delen. In het eerste is hij in ieder geval al goed geslaagd.
Mij interesseert vooral de muziek. Het is een speciaal dronegeluid dat Jliat hier creeërt. Het delay'en van die analoge (klinkende) samples geeft een lekker druk gevoel. Er zit veel reliëf in de muziek en het hypnotiserende van de muziek komt goed over.

ik denk ook niet dat het aandacht zoeken is, want als dat de bedoeling is, dan heeft hij het slecht gedaan. als je aandacht zoekt kan je beter een top40 hit maken.
naar mijn idee heeft het te maken met artistieke expressie, die niet altijd een reden hoeft te hebben. het is gewoon een uiting van geluid naar mijn idee, daar kunnen idd filosofische redenen achter zitten, maar daar ken ik jliat niet goed genoeg voor om dat te kunnen onderschrijven.
bij zulke projecten is het dan ook niet raar dat er liefhebbers en hekelaars zijn, en dat de meningen sterk uiteen kunnen lopen. daarnaast denk ik dat er geen juistheid in deze meningen (het woord zegt het natuurlijk ook al) zit.
naar mijn idee is het een muzikale variant op het abstract expressionisme waarbinnen mensen als bv mark rothko bekend in zijn geworden. het gekke is dat er in de schilderkunst veel minder moeilijk wordt gedaan over zulke artistieke uitingen.

Erg foute titel in meerdere opzichten.

Geef mij maar Van Morrison over 'enlightenment'.

Chop that wood
Carry water
What's the sound of one hand clapping
Enlightenment, don't know what it is

Every second, every minute
It keeps changing to something different
Enlightenment, don't know what it is
It says it's non attachment

Over de meningen heb je volkomen gelijk, absolute juistheid bestaat eigenlijk niet. Maar voordat we filosofisch worden en ons af gaan vragen of je eigen mening wel van jezelf is even reageren op je vergelijking met de schilderkunst.

Abstract expressionisme vind ik eigenlijk best leuk, en dat de schilderkunst sneller geaccepteerd wordt vind ik niet zo vreemd. Bij Rothko bijvoorbeeld zie je in een oogopslag dat er verschillende kleuren zijn gebruikt, dat er al dan niet duidelijk contrast is en ga zo maar door. Je hebt als het ware meteen een soort compleet beeld van het werk, misschien vind je het voor 10 seconden leuk, misschien voor een half uur. Als je het niet zo bijzonder vind ben je snel geneigt om te zeggen: Leuk idee, maar erg bijzonder vind ik het niet. Dan heb je even het kunstwerk bekeken en je bent klaar

En dan heb je dit stuk muziek van Jliat, 70 minuten monotoon (en enigzins hol) geluid wat een soort hypnotiserende werking heeft. Er is ontzettend weinig verandering, en het duurt ook nog eens meer dan een uur. dat kun je van een schildering niet zeggen. Als ik dit al met een schilder(ing) moet vergelijken dan vind ik Black Square van Malevich, waar je zeventig minuten lang naar moet kijken, wel een mooi voorbeeld, al heeft het schilderij naar mijn idee meer afwisseling dan dit muziekstuk.

Naar mijn idee mist dit werk, met zijn veels te lange naam die weldegelijk als aandachtstrekker kan fungeren (ik kwam op de naam af), spanning, diepgang en emotie. Ik denk dat ik een beter resultaat zou hebben als ik een uurtje regen op zou nemen. Dat klinkt wat voller.

Maar om weer terug te grijpen op wat tuktak net zei, dit is ook maar mijn mening, en ook deze zal weer niet helemaal juist zijn. Sorry voor de hele lap tekst overigens.