Freddie Hubbard - The Artistry Of (1963)

Prachtige plaat die meer verdient dan twee stemmen. Goede line-up, maar Hubbard zelf is toch wel de ster hier, met zijn meest meeslepende, intense trompetspel.

Je slaat de spijker op de kop Sandokan-veld. Fantastische plaat dit van Hubbard. Lekkere bop die swingt als een gek. Ook weer een unieke kans om John Gilmore te horen spelen buiten het Arkestra van Sun Ra. Je kunt duidelijk zijn invloed op Coltrane horen: uitstekende saxofonist! Freddie zelf behoort voor mij tot de toppers uit de bop/postbop op de trompet samen met Lee Morgan en Woody Shaw.

Zal deze eens beluisteren dan ; ik heb zelf Open Sesame, zijn debuut (dacht ik).

Nu ik toch de 'Jazztour der Bop-trompettisten' aan het afgaan ben (Brown - Little - Morgan - Shaw, andere aanbevelingen zijn meer dan welkom trouwens ) is Freddie Hubbard zonder twijfel een naam die onontbeerlijk in dat rijtje thuishoort. Hiervoor kende ik hem enkel door zijn geweldige bijdrages aan albums als Out to Lunch!, The Blues and the Abstract Truth, Free Jazz, Olé Coltrane en Speak No Evil - toch niet de minste werken om het zachtjes uit drukken. De titel van dit album liegt er niet om. Beginnen met een erg fraaie Ellington-interpretatie is nooit mis natuurlijk. Verder klinkt Hubbard zoals je zou hopen: het swingt de pan uit waarbij je dat feestje bij Bob's Place voor geen geld van de wereld zou willem missen, op Summertime wordt er een melancholische sfeer neergezet waar ik moeilijk niet voor kan zwichten. Naast het geweldige soleerwerk bewijst hij verder met The 7th Day wat voor een uitstekende componist en bandleider hij wel niet kon zijn.

The Artistry of is een mooie weergave van de kunde van een artiest die van alle martken thuis was. Wat een geweldenaar!

Dit is echt een fantastische plaat, en ik denk misschien wel beter en 'artistieker' dan zijn Blue Note-platen. Ik kende Hubbard van zijn jaren '70 werk, maar zijn jaren '60 werk is zoveel beter (uitzonderingen daargelaten).

De drie-hoorn-sectie van Hubbard/Fuller/Gilmore is ook een gouden greep. Ik houd wel van een volle koperen sound op een plaat. Geweldige, inventieve ritmesectie (Davis/Hayes/Flanagan).

En dan de songs, beginnen met het wereldberoemde Caravan en deze gewoon helemaal nailen. Opgenomen in 1962 dus ongeveer tegelijkertijd met Art Blakey. Summertime is trouwens ook geen onbekende standard.

Maar de beste songs zijn toch wel de songs van Hubbard zelf. En dan dat basspel in Bob's Place, waar Art Davis van plukken naar strijken gaat in no-time, en dan die drumsolo die een duel aangaat met Hubbard. Fantastisch gewoon!

Door Bob Thiele geproduceerd en met Rudy van Gelder achter de mengtafel, klinkt het ook nog als een klok ook.

Deze plaat is zo een beetje mijn lijfplaat geworden, en als zodoende zijnde, gaat deze op nummer 1 in mijn top-10.

Meer mensen die The 7th Day een beetje een cover (rip-off?) van Olé vinden?