Jeronimo - Time Ride (1973)

De opener Time Ride is een saaie tegenvaller. There are People begint als een uitstekende rock-ballad, maar het instrumentele deel dreint veel te lang door - de synths maken het niet beter. Kort voor de zanger terugkomt is er een goede gitaarsolo, dat wel. Blind Man is weer typische degelijke harde bluesrock - het enige dat ze behoorlijk schijnen te kunnen. Zonder meer genietbaar. Met To be Alone wordt de band subtiel, met als gevolg dat ik halverwege mijn aandacht er nauwelijks meer bij kan houden. Aan het eind gaan ze weer rocken, dat is wel aardig, behalve dat de dalende akkoordenreeks een enorm cliché is.
Enzovoort. Waar het vorige album consistent was, is dit wisselvallig - elk liedje is wisselvallig.

Net op vinyl aangeschaft. De hoes is 'n feest voor het oog.
Prijsnummers: o.a. There are people en Blind man