A Neon Rome - New Heroin (1987)

Leuk dat ie erop staat, dank je Lebowski ...

Er zullen niet veel mume'rs zijn die ooit van A Neon Rome uit Toronto, Canada hebben gehoord, twintig jaar geleden was dit ook al volstrekt obscuur. Deze 'New Heroïn' is hun enige plaat, ik heb ergens iets gelezen over een track genaamd 'Ronald McDonald sells Heroïn' maar ken die niet.

Om misverstanden te voorkomen, deze plaat is trouwens volstrekt humorloos. Wat ie wél is ... pretentieus, furieus, baroque en uh, wellicht wat pathetisch. Muzikaal moet je denken aan iets tussen The God Machine (heaviness) The Virgin Prunes (maniakaal) en The Smashing Pumpkins (dynamiek). Een gelezen vergelijking is die met Jane's Addiction, die succesvol eenzelfde terrein 'verkenden' alleen wel vijf jaar later. Welnu, ik vind A Neon Rome overtuigender. Dit spookt veel meer...

Ga eens op zoek zou ik zeggen, het valt vast niet tegen.

Nu ik eindelijk 'New Heroïn' digitaal heb verkregen, wordt het ook tijd om er - na herbeluistering - een uitgebreide recensie aan te wagen. Op CD is deze nooit uitgekomen maar via myspace is het gehele album kosteloos beschikbaar. Misschien dat een Canadees label als Constellation deze plaat eens van een passende rerelease zou kunnen voorzien, muzikaal past het goed in hun kraam.

De band A Neon Rome is indertijd door de zanger opgericht en kende een relatief kort bestaan. Neal Arbick was bezig een boek te schrijven over het leven in een fictieve rockband, toen hij besloot dat het beter was dat leven dan eerst maar te gaan leiden. De band is echter veel meer dan slechts een vehikel voor zijn teksten, en deze plaat is dan ook pas tot stand gekomen nadat er al een gedegen livereputatie in het Canadese clubcircuit was gevestigd. 'New Heroïn' is destijds vooral in de Engelse pers lovend ontvangen en het is anno 2008 goed te horen waarom. Hun mix van ongelijke delen punk, psychedelica en wave paste keurig in de tijdgeest. Let wel, deze jongens speelden niet zozeer de platen van hun vaders na, dit is originele uitzichtloze goth. Vrij snel nadat de plaat uitgekomen was, viel de band uiteen. Neal Arbick is een zwijgende recluse geworden, zingen was zijn wijze van communiceren. Andere leden zijn succesvol doorgegaan in diverse bands uit de Canadese indiescene.

'New Heroïn' valt me nu vooral op door het lekker ruimtelijke, rijke geluid. Zeven nummers in krap veertig minuten, en alle zeven even sterk. Windowsill is de juiste opener, subtiel gitaarspel en aanzwellende drums vormen een perfecte opmaat voor Arbick's wat onvaste, hese voordracht. " In the shadow of tombstones, there she stands..." Het nummer versnelt en vertraagt traploos, de band heeft dit soort dynamiek goed onder de knie zoals ook verderop zal blijken. The Magical Summer of '85 doet vermoeden dat dit het feel-good nummer van de plaat is, en dat klopt maar dan wel binnen de gitzwarte context van de rest. Het is een up-tempo nummer met een enigzins demo-karakter waarin veel hoog en laag zit, sissend en bonkend. You should fear us is juist weer veel verzorgder, met een stemmig pianointro, een heel beheerste zangpartij en een fraaie climax. In Society Rag komt de band veel sneller terzake: galmende recht toe recht aan wave van de beste soort. Het volgende nummer, de opener van kant 2 is wel zo'n beetje het centerpiece van 'New Heroïn'. Islam is een 10 minuten durende claustrofobische trip waarin de band wederom op een fantastische wijze met dynamiek speelt. Van fluisterend, begeleid met sitar-achtige gitaarklanken tot nietsontziende maniakale gothic. Dit kan zich meten met vaandeldragers als The Virgin Prunes of The Danse Society, weergaloos. The Prayer is een passend vervolg hierop, een kathedraal van geluid die Caucasian Walk in herinnering roept. Zo'n plaat moet je een beetje stemmig afsluiten en dat gebeurd met Comes a Wolf. Het tempo is weer wat teruggeschroefd en er is ruimte voor een langzame melodie en gedragen gitaarspel. "Too late to turn back now" ... toch jammer dat het bij deze ene plaat gebleven is.

In 2011 is New Heroin dan eindelijk op CD verschenen, zij het in een enigszins gemuteerde versie.
De helletocht 'The Prayer' heeft plaats moeten maken voor het trippy Bsus5. Half puntje minder derhalve voor de CD-release, maar de plaat is nu wel lichter verteerbaar dan voorheen. Hier te koop.

Voor iedereen die zich afvraagt of er vóór Arcade Fire wel eens iets relevants in Canada werd gemaakt heb ik, om het jullie makkelijker te maken (en om 'm boven in de updates te krijgen) een clipje toegevoegd: Windowsill, niet eens het beste nummer maar wél de beste binnenkomer.

Met relevants bedoel je wss niet Leonard Cohen, Neil Young of Joni Mitchell?
Dit album ligt muzikaal redelijk in het verlengde van A Neon Rome, wat minder theatraal/manikaal.